Γεωπολιτικη Archives - ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.)

Η συζήτηση, η οποία έγινε στις 22-12-2020 διαδικτυακά με live streaming στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συντονίστηκε από τον έγκριτο δημοσιογράφο Πάρη Καρβουνόπουλο και συμμετείχαν:

Κωνσταντίνος Γρίβας, Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων
Βλάσσιος Αγτζίδης, Ιστορικός & Συγγραφέας
Ιωσήφ-Γρηγόριος Κασσεσιάν, Συγγραφέας & Γραμματέας του Κέντρου Ελληνο-Αρμενικών Μελετών και
Gemil Turan Bazidi, Δημοσιογράφος & Συγγραφέας -Αικατερίνη Πουλάκη, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Πυξίδα-Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.

Διοργανωτής: Πυξίδα Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης

The post “100 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών: Ιστορικό γεγονός ή πολιτική παρακαταθήκη?” appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Γιατί το μπλοκ της παγκοσμιοποίησης πολέμησε τον Ντόναλτ Τραμπ;

Pyxis Institute — Sun, 29 Nov 2020 19:20:04 +0000

Για ποιο λόγο μεγάλα αμερικανικά κανάλια διέκοψαν το διάγγελμα του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όταν αναφέρθηκε σε παράνομες επιστολικές ψήφους που θα έδιναν τη νίκη στο Μπάιντεν;

Γιατί το twitter και το facebook επανειλημμένα λογοκρίνουν μηνύματά του; Για ποιο λόγο οι Δημοκρατικοί σε συνεργασία με τα παγκοσμιοποιητικά ΜΜΕ και ένα χορό από σελέμπριτις και χολιγουντιανούς σταρς, τον βρίζουν 24 ώρες το 24ωρο; Γιατί δέχονται ομαδικό μπούλινγκ ακόμη και οι συνεργάτες του;

Για ποιο λόγο οι Δημοκρατικοί σε συνεργασία με το βαθύ κράτος προσπάθησαν, αρχικά με την υπόθεση της δήθεν ανάμειξης των Ρώσων στην εκλογή του και μετά με την υπόθεση της Ουκρανίας, να τον καθαιρέσουν από το αξίωμα του; Ποιοι μηχανισμοί βάζουν ακόμη και “πεταλουδίτσες” της νύχτας να καταγγέλλουν “σεξουαλική παρενόχληση” από τον Τραμπ που έγινε πριν 20-30 χρόνια;

Γιατί σε αυτή την πρωτοφανή εκστρατεία λάσπης αξιοποιούνται και συγγενείς του, που, δήθεν αυθόρμητα, αποφάσισαν να γράψουν βιβλία εναντίον του; Για ποια σοβαρή αιτία, το βαθύ κράτος αντιμετώπισε τον Τραμπ με μεθόδους, που ξεπέρασαν και αυτόν του μακαρθισμού κατά των κομμουνιστών στη δεκαετία του 50; Ποιοι μηχανισμοί οδήγησαν τους Antifa και εν μέρει τους Black Lives Matter σε καθημερινές μαζικές διαδηλώσεις σε δεκάδες Πολιτείες;

Γιατί η Patrisse Cullors, συνιδρύτρια του Black Lives Matter Global Network, δήλωνε στο CNN ότι «ο Tραμπ όχι απλά πρέπει να μην βρίσκεται στην κυβέρνηση το Νοέμβριο, αλλά πρέπει να παραιτηθεί τώρα. Και έτσι αυτό για το οποίο θα ασκήσουμε πίεση, είναι η δημιουργία μιας κίνησης για να διώξουμε τον Τραμπ»; Γιατί μεγαλοστελέχη των Δημοκρατικών, ακόμη και κυβερνήτες Πολιτειών, βρέθηκαν δίπλα στις διαδηλώσεις, δήθεν ενδιαφερόμενοι για τον φόνο ενός Αφροαμερικανού από αστυνομικό, ενώ ήταν δεδομένο ότι αυτές θα προκαλούσαν χιλιάδες νέα θύματα κορονοϊού εξαιτίας αναζωπύρωσης της πανδημίας που θα έφερνε ο συνωστισμός, όπως και έγινε;

Ερωτήματα για την επιστολική ψήφο

Για ποιο λόγο η οργάνωση Center for American Progress (CAP), που έχει στενή σχέση με το Δημοκρατικό Κόμμα, προώθησε καμπάνια υπέρ της μαζικής επιστολικής ψήφου για τις εκλογές του 2020; Για ποιο λόγο χρηματοδοτήθηκε από τις Open Society Foundations του Δημοκρατικού Τζορτζ Σόρος και του ιδρυτή του twitter Έβανς Γουίλιαμς, που συστηματικά λογοκρίνει τα τιτιβίσματα του Τραμπ;

Ενδιαφερόντουσαν οι Δημοκρατικοί για την επιστολική ψήφο προκειμένου να μην συνωστιστούν οι Αμερικανοί έξω από τα εκλογικά κέντρα και κολλήσουν κορονοϊό; Σε αυτή την περίπτωση γιατί στήριξαν τις καθημερινές διαδηλώσεις πολλών χιλιάδων πολιτών σε δεκάδες πολιτείες για τον φόντο του Τζορτζ Φλόιντ;

Πόσο άλλαξαν οι πάνω από 70 εκατομμύρια επιστολικές ψήφοι (σε σχέση με 33 εκατομμύρια το 2016) το αποτέλεσμα υπέρ του Τζο Μπάιντεν σε Πολιτείες-κλειδιά που είχε υπεροχή ο Τραμπ; Γιατί οι υπεύθυνοι της Αρχής Ταχυδρομείων σε κάποιες Πολιτείες αρνήθηκαν να απαντήσουν στους Ρεπουμπλικανούς αν είναι πιστοποιημένες από τις εκλογικές επιτροπές πολλές χιλιάδες επιστολικές ψήφοι;

Εχθρός της παγκοσμιοποίησης

Γιατί απλά ο πρόεδρος Τραμπ υπήρξε πιστός στην παράδοση του αμερικανικού απομονωτισμού και δεν έκανε ούτε ένα πόλεμο. Ενώ οι παγκοσμιοποιητές θέλουν τις ΗΠΑ στο ρόλο του παγκόσμιου σερίφη που θα καθοδηγεί με το μαστίγιο τους λαούς προς την παγκοσμιοποίηση, ο Τραμπ ήθελε η χώρα του να συγκεντρωθεί στα δικά της προβλήματα. Έτσι δεν ακολούθησε τις πολιτικές του διδύμου Ομπάμα-Χίλαρι που αιματοκύλισαν Λιβύη και Συρία και βρέθηκαν στην ίδια πλευρά με την Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος.

Όταν το βαθύ κράτος τον πίεζε να ξεκινήσει πόλεμο με το Ιράν, ο Τραμπ αντέδρασε, απολύοντας το σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Τζον Μπόλτον που ήθελε αυτόν τον πόλεμο. Σαν δικαιολογία για την απομονωτική πολιτική του επεσήμαινε πως το κόστος των ηλιθίων (έτσι τους αποκαλούσε) πολέμων στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, ήταν 5,9 τρισ. δολάρια. Ο Τραμπ πολεμήθηκε επιπλέον, γιατί υπήρξε αφοσιωμένος εχθρός της παγκοσμιοποίησης και υποστηρικτής του έθνους-κράτους.

Γιατί σαν σλόγκαν του έθεσε το “America first”, ενώ υποστήριξε το Brexit, λέγοντας ότι θα ξαναδώσει στη Βρετανία την ανεξαρτησία της. Είπε, μάλιστα, στους ψηφοφόρους του το 2016 πως στόχος του, αν γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ, είναι η ανεξαρτησία από την «παγκόσμια κυβέρνηση». Πολεμήθηκε γιατί αμφισβήτησε θέσεις και δραστηριότητες όλων των παγκοσμιοποιητικών οργανισμών.

Αντιπαρατέθηκε με τον ΟΗΕ, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (που είναι υπηρεσία του ΟΗΕ), το ΝΑΤΟ, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και κυρίως με την γερμανοκρατούμενη ΕΕ. Σταμάτησε την οικονομική βοήθεια των ΗΠΑ στον ΠΟΥ, επειδή θεώρησε απαράδεκτο να χρηματοδοτεί ο αμερικανικός λαός ένα διεθνή οργανισμό των παγκοσμιοποιητών, όπου η επιρροή της Κίνας ήταν και είναι καθοριστική.

Δεν υπέγραψε την συνθήκη για ελεύθερη μετανάστευση (ουσιαστικά ελεύθερο δουλεμπόριο) στο “πανηγυράκι” που έστησε ο ΟΗΕ στο Μαρακές. Δεν συμφώνησε να δώσει αμερικανικά κονδύλια για την πράσινη μπίζνα των παγκοσμιοποιητών, με πρόσχημα την κλιματική αλλαγή.

Πιστώνεται το οικονομικό θαύμα

Πολεμήθηκε, γιατί μετά τους νεοφιλελεύθερους Ρίγκαν, Κλίντον, Μπους και Ομπάμα, ήταν ο πρώτος πρόεδρος που αμφισβήτησε το νεοφιλελευθερισμό, την οικονομική φιλοσοφία της παγκοσμιοποίησης. Πριν τον κορονοϊό κατάφερε να μειώσει τους φόρους, ώστε να αρχίσουν να επιστρέφουν οι αμερικανικές βιομηχανίες πίσω στη χώρα. Το αποτέλεσμα ήταν να μειωθεί και η ανεργία, που το Σεπτέμβριο του 2019 έφτασε στο 3,5%, ιστορικό χαμηλό 50 χρόνων.

Εξαιτίας της συνολικής ανάκαμψης της οικονομίας, στη διετία 2017-2019 προκλήθηκε πάρτι στο χρηματιστήριο. Η σημαντική κερδοφορία των αμερικανικών επιχειρήσεων οδήγησε όμως και στην αύξηση των μισθών, μάλιστα το 2018 έγινε η μεγαλύτερη αύξηση μισθών των δυο τελευταίων δεκαετιών. Κατάφερε έτσι ο Τραμπ να έχει ευχαριστημένους και τους επιχειρηματίες και τους εργαζόμενους.

Πολεμήθηκε γιατί στη διάρκεια της επιδημίας του κορονοϊού ο Αμερικανός πρόεδρος έδωσε σε επιχειρήσεις και εργαζόμενους το μεγαλύτερο οικονομικό πακέτο βοήθειας σε όλη την ιστορία. Τα παγκοσμιοποιητικά μέσα μαζικής προπαγάνδας δεν είχαν το θάρρος να παραδεχτούν το μεγαλύτερο ίσως κατόρθωμα του Τραμπ που ήταν η θεαματική αναπροσαρμογή της αμερικανικής οικονομίας, λίγους μόνο μήνες μετά τη λαίλαπα του lockdown.

Το αμερικανικό ΑΕΠ ενώ υποχρεωτικά κατακρημνίστηκε στο -31,4% λόγω του lockdown στο δεύτερο τρίμηνο του 2020, έκανε θεαματική εκτίναξη με +33,1% στο τρίτο τρίμηνο εξαιτίας της παροχής τριών τρισ. στην αγορά από την κυβέρνηση Τραμπ. Ξεπέρασε έτσι και τα ρεκόρ ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, για παράδειγμα το 16,7% του πρώτου τριμήνου του 1950. Αλλά και η ανεργία που τον Ιούνιο 2020 στις ΗΠΑ, είχε φτάσει το 11,2% (ξεπέρασε το 17% στις μεγάλες πόλεις), τον τελευταίο μήνα πριν τις εκλογές έπεσε στο 6,9%!

Πράγματι, ο Τραμπ είναι νάρκισσος, χρησιμοποιεί έντονα στοιχεία λαϊκισμού στο λόγο του, και ξεστομίζει καταδικαστέους χαρακτηρισμούς, κατά των πολιτικών αντιπάλων του. Μπορεί δηλαδή η “πολιτική βιτρίνα” του να μην είναι καλή, αλλά επειδή τα αποτελέσματα δεν είναι οριστικά, αν τελικά χάσει, πιθανότατα θα λείψει από τους Αμερικανούς και τον πλανήτη η ουσία της ειρηνόφιλης, αντι-παγκοσμιοποιητικής και αντι-νεοφιλελεύθερης πολιτικής του, που αντιστάθηκε σε ένα πρόγραμμα, που οδηγεί στην καταστροφή της ανθρωπότητας…

Κ. Παπαδόπουλος

The post Γιατί το μπλοκ της παγκοσμιοποίησης πολέμησε τον Ντόναλτ Τραμπ; appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Πρ.Παυλόπουλος: Οι minimum προϋποθέσεις επίλυσης του Κυπριακού κατά το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο

Pyxis Institute — Mon, 23 Nov 2020 19:07:52 +0000

Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Προκόπιος Παυλόπουλος, συμμετέσχε στην διαδικτυακή εκδήλωση για τα 60 χρόνια της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μεταξύ άλλων, ο κ. Προκόπιος Παυλόπουλος υπενθύμισε τις πάγιες θέσεις Ελλάδας και Κύπρου για την επίλυση του Κυπριακού, με βάση το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, επισημαίνοντας και τα εξής:

«Ελλάδα και Κύπρος, Κύπρος και Ελλάδα, επιδιώκουν, ειλικρινώς και το ταχύτερο δυνατό, την δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού.

Ι. Πλην όμως, και επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλήρες Μέλος τόσο της Διεθνούς Κοινότητας όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και του σκληρού πυρήνα της, της Ευρωζώνης, η λύση αυτή πρέπει να σέβεται, στο ακέραιο και στο σύνολό τους, από την μια πλευρά το Διεθνές Δίκαιο και, από την άλλη, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και το εξ αυτού απορρέον Κεκτημένο. Ας σημειωθεί δε ότι, κατά τις διατάξεις του άρθρου 3 παρ. 5 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέρος του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου είναι και αυτό τούτο το Διεθνές Δίκαιο, ιδίως δε οι αρχές του Καταστατικού Χάρτη του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών. Η ανάγκη επίλυσης του Κυπριακού, με πλήρη σεβασμό του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου, επιβάλλεται και εκ του ότι οιαδήποτε διαφορετική εκδοχή αφενός θα έθετε εν αμφιβόλω την ομαλή πορεία της Κυπριακής Δημοκρατίας εντός της Διεθνούς Κοινότητας, κυρίως δε εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης. Και, αφετέρου, θα οδηγούσε στην διαμόρφωση ενός εξαιρετικά αρνητικού προηγουμένου για την Διεθνή Κοινότητα. Πολύ δε περισσότερο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως ως προς την πληρότητα της κυριαρχίας των Κρατών-Μελών της κατά το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.

ΙΙ. Η ως άνω διαπίστωση, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τα της κυριαρχίας των Κρατών-Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ρυθμίζονται ευθέως πρωτίστως από τις διατάξεις του άρθρου 4 παρ. 2 εδ. 2 και 3 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οδηγεί ευθέως στο συμπέρασμα πως η λύση του Κυπριακού θα πρέπει να διασφαλίζει στην Κυπριακή Δημοκρατία τουλάχιστον τα εξής χαρακτηριστικά:

Α. Το πολύ χαρακτήρα Ομοσπονδιακού Κράτους, αφού κάθε μορφής Συνομοσπονδία είναι αδιανόητη ως προς τις θεσμικές προδιαγραφές, στις οποίες πρέπει να υπακούει κάθε Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να διασφαλίζει αποτελεσματικώς την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου. Με άλλες λέξεις, συνομοσπονδιακή λύση σημαίνει, σχεδόν μαθηματικώς, σταδιακή έξοδο της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον σκληρό πυρήνα της, την Ευρωζώνη. Και τούτο διότι αυτή η κρατική μορφή -ήδη παρωχημένη, λόγω της ακαταλληλότητάς της να προσαρμοσθεί ακόμη και στις στοιχειώδεις απαιτήσεις της Διεθνούς Κοινότητας κατά το Διεθνές Δίκαιο- δεν θα επέτρεπε στην Κυπριακή Δημοκρατία ν’ ανταποκρίνεται πλήρως και στις υποχρεώσεις, οι οποίες απορρέουν από το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο.

Β. Μια και ενιαία διεθνή νομική προσωπικότητα, συνακόλουθα δε μια και ενιαία ιθαγένεια των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το χαρακτηριστικό αυτό είναι ευθεία απόρροια κάθε ομοσπονδιακού τύπου Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, με βάση τα δεδομένα του Διεθνούς Δικαίου. Πολλώ δε μάλλον με βάση τα δεδομένα του Ευρωπαϊκού Δικαίου, για κάθε Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πραγματικά, δίχως τα χαρακτηριστικά αυτά ένα Κράτος-Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί ν’ ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις προϋποθέσεις της Διεθνούς και της Ευρωπαϊκής Νομιμότητας.

Γ. Δυνατότητα πλήρους άσκησης, εκ μέρους των οργάνων της Κυπριακής Δημοκρατίας, της εσωτερικής και εξωτερικής της Κυριαρχίας. Το αναγκαίο, κατά το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, τούτο χαρακτηριστικό αποκλείει την παραμονή στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας στρατευμάτων κατοχής καθώς και εγγυήσεις τρίτων».

Αναδημοσίευση

militaire

The post Πρ.Παυλόπουλος: Οι minimum προϋποθέσεις επίλυσης του Κυπριακού κατά το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Το έξυπνο κόλπο του Ερντογάν

Pyxis Institute — Mon, 23 Nov 2020 18:56:20 +0000

Το έξυπνο κόλπο του Ερντογάν, για να φτάσουν με ασφάλεια τα όπλα από την Τουρκία στη Λιβύη, πέτυχε.

Η διοίκηση της επιχείρησης «Ειρήνη» εντόπισε ανοιχτά της Πελοποννήσου, το ύποπτο φορτηγό πλοίο που έφυγε από την Κωνσταντινούπολη φορτωμένο κοντέινερ με άγνωστο περιεχόμενο, το οποίο είχε προορισμό τη Μισράτα της Λιβύης. Δόθηκε εντολή από τον Έλληνα διοικητή της ναυτικής δύναμης, κ. Θόδωρο Μικρόπουλο να αναλάβει δράση για έλεγχο, το πλήρωμα της Γερμανικής φρεγάτας «Αμβούργο». Ενημέρωσαν τον καπετάνιο του Τουρκικού πλοίου για τις προθέσεις τους και ζήτησαν άδεια για να ανέβουν στο πλοίο και να πραγματοποιήσουν τον έλεγχο.

Να σημειωθεί ότι τα πλοία της ναυτικής δύναμης που παίρνουν μέρος στη συγκεκριμένη επιχείρηση, δεν έχουν το δικαίωμα να πραγματοποιήσουν έλεγχο σε πλοίο που φέρει Τουρκική σημαία και πλέει στα νερά της Ανατολικής Μεσογείου, εάν δεν τους δώσει άδεια ο καπετάνιος του. Πήραν την απαιτούμενη άδεια από τον Τούρκο καπετάνιο και αμέσως ελικόπτερο που απονηώθηκε από τη φρεγάτα «Αμβούργο», αποβίβασε τους Γερμανούς κομάντος στο Τουρκικό εμπορικό. Μόλις άρχισαν να ζητούν τα έγγραφα και ξεκίνησαν να ελέγχουν τα πρώτα κοντέινερ, ήρθε και η αντίδραση από τον Ερντογάν. Ο καπετάνιος είχε ειδοποιήσει την Τουρκική κυβέρνηση για το συμβάν κι άρχισαν τον ανατολίτικο καρσιλαμά. Ο Τούρκος πρόεδρος διαμαρτυρήθηκε στην Γερμανίδα Καγκελάριο Άγγελλα Μέρκελ, ότι ο Έλληνας διοικητής προκαλεί με τις ενέργειές του, θέλοντας να δημιουργήσει θέμα ελληνοτουρκικής διαφοράς, με αποτέλεσμα να δοθεί εντολή από την Καγκελαρία να σταματήσουν άμεσα την έρευνα οι Γερμανοί κομάντος και να εγκαταλείψουν το Τουρκικό πλοίο. Έτσι δεν έφτασαν ποτέ στο να ανοίξουν όλα τα κοντέινερς και να ελεγχθούν, για να διαπιστωθεί αν το πλοίο κουβαλούσε όπλα, όπως έλεγαν οι πληροφορίες που είχαν, με προορισμό τη Λιβύη.

Με το κόλπο αυτό, το φορτίο έφυγε με ασφάλεια για τον προορισμό του και η Τουρκία έκανε ότι είναι θιγμένη και στοχοποιείται αδίκως. Δηλαδή θέλει να βγει κι από πάνω. Η Γερμανία δείχνει ενοχλημένη, από τη διάσταση που πήρε το θέμα, αλλά για κυρώσεις απέναντι στην Τουρκία, ούτε λόγος να γίνεται.

Η κ. Μέρκελ έβαλε την ουρά στα σκέλια, για μια ακόμη φορά και σφυρίζει αδιάφορα σαν να μη συμβαίνει τίποτα με την Τουρκία και τα καμώματα του Ερντογάν. Αυτό που πρέπει να πούμε όλοι μας, είναι συγχαρητήρια στον Έλληνα διοικητή για τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε την όλη επιχείρηση και έδειξε πως δεν υπολογίζει τους ψευτοτσαμπουκάδες των Τούρκων και οι κουτοπονηριές τους δεν περνούν.

Αυτή που πρέπει να ντρέπεται για μια ακόμη φορά, είναι η Γερμανία για τη στάση της απέναντι στην Ευρώπη και τη δουλικότητα που δείχνει απέναντι στην Τουρκία.

The post Το έξυπνο κόλπο του Ερντογάν appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Ο τουρκικός “δάκτυλος” στο Αρτσάχ (Ναγκόρνο Καραμπάχ) – Video

Pyxis Institute — Fri, 23 Oct 2020 12:11:51 +0000

Ο Γραμματέας του Κέντρου Ελληνο-Αρμενικών Μελετών κος Σήφης Κασσεσιάν μιλά για τον πόλεμο που διεξάγεται στο Αρτσάχ και για τον αγώνα επιβίωσης του αρμένικου λαού, προκειμένου να αντιμετωπίσει την απρόκλητη επίθεση των Αζέρων, υποκινούμενη και υποστηριζόμενη πλήρως από την Τουρκία. Αναδεικνύει την διασύνδεση του νεο-οθωμανικού δόγματος με τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας προς ανατολάς και προς δυσμάς και θεωρεί ότι μια ισχυρή Ελλάδα θα είναι τροχοπέδη στις βλέψεις του Ερντογάν.

The post Ο τουρκικός “δάκτυλος” στο Αρτσάχ (Ναγκόρνο Καραμπάχ) – Video appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Οι απαράγραπτες ελληνικές απαιτήσεις κατά της Τουρκίας

Κάτια Πουλάκη — Sun, 27 Sep 2020 09:34:44 +0000

Οι απαράγραπτες ελληνικές απαιτήσεις κατά της Τουρκίας

Η περίπτωση Ίμβρου και Τενέδου

Μετά την μικρασιατική καταστροφή οι χώρες που είχαν συνυπογράψει την Συνθήκη των Σεβρών πλέον της Ρωσίας κλήθηκαν να επανεξετάσουν σε επίπεδο διεθνούς συμφωνίας το νέο status quo που είχε προκύψει. Η συνεδρίαση για την συμφωνία ξεκίνησε στις 22-10-1922 και μετά από 7,5 «θυελλώδεις» μήνες κατέληξε στην υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης (24-7-1923). Παρότι τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος είχαν απελευθερωθεί από τον ελληνικό στρατό ήδη από το 1912, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να πληρώσει σε είδος (ελλείψει χρημάτων) και αναγκάστηκε να τα παραχωρήσει στην Τουρκία με ταυτόχρονη όμως αναγνώριση της αυτοδιοίκησής τους από τους Έλληνες που ήταν τότε περίπου το 90% του πληθυσμού των κατοίκων. Το άρθρο 14 της Συνθήκης προβλέπει επί λέξει τα εξής:

«Αι νήσοι Ίμβρος και Τένεδος, παραμένουσαι υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν, θα απολαύουν ειδικής διοικητικής οργανώσεως, αποτελουμένης υπό τοπικών στοιχείων και παρεχούσης πάσαν εγγύησιν εις τον αυτόχθονα μη μουσουλμανικόν πληθυσμόν όσον αφορά την τοπικήν αυτοδιοίκησιν και την προστασίαν των ατόμων και των αγαθών. Η τήρησις της τάξεως θα διασφαλίζεται υπό αστυνομίας στρατολογουμένης εκ του αυτόχθονος πληθυσμού, μερίμνη της ως άνω προβλεπομένης τοπικής διοικήσεως και υπό τας διαταγάς αυτής τιθεμένης.»

Το παραπάνω αυτοδιοίκητο συνοδευόταν από προστατευτικές διατάξεις για τις πάσης φύσεως μειονότητες (εθνικές, θρησκευτικές κλπ) οι οποίες επιβλήθηκαν στην Τουρκία, καθότι είχαν ήδη προηγηθεί οι γενοκτονίες των Αρμενίων από το 1894 επί της διοικήσεως του επονομαζόμενου και «κόκκινου Σουλτάνου» , Αβδούλ Χαμίτ Β΄, και ολίγον μετά των Ελλήνων της Μικρασίας και των Ασσυρίων.

Οι διατάξεις αυτές που αφορούν κυρίως στα άρθρα 38 έως και 44 ήταν «ειδυλλιακές» για τις μειονότητες και προέβλεπαν προστασία ζωής και ελευθερίας, κυκλοφορίας και μεταναστεύσεως, ανεξιθρησκείας, «…απόλαυσιν των αστικών και πολιτικών δικαιωμάτων και ιδία την παραδοχήν εις τας δημοσίας θέσεις, αξιώματα και τιμάς ή την εξάσκησιν των διαφόρων επαγγελμάτων και βιομηχανιών. Ουδείς περιορισμός θέλει επιβληθή κατά της ελευθέρας χρήσεως παρά παντός τούρκου υπηκόου οιασδήποτε γλώσσης, είτε εν ταις ιδιωτικαίς ή εμπορικαίς σχέσεις, είτε ως προς την θρησκείαν τον τύπον και πάσης φύσεως δημοσιεύματα, είτε εν ταις δημοσίαις συναθροίσεσιν . Παρά την ύπαρξιν της επισήμου γλώσσης θα παρέχωνται αι προσήκουσαι ευκολίαι εις τους τούρκους υπηκόους, τους λαλούντες γλώσσαν άλλην ή την τουρκικήν δια την προφορικήν χρήσιν της γλώσσης, αυτών ενώπιων των δικαστηρίων ανευ διακρίσεων» (άρθρο 39).

Όμως, η ιδεατή αυτή αποτύπωση δικαιωμάτων έμεινε «στα χαρτιά». Το Κεμαλικό καθεστώς, ακολουθώντας πιστά τον οθωμανικό προγραμματισμό γενοκτονίας και εξολόθρευσης των μειονοτήτων, λειτουργώντας συστηματικά και προγραμματισμένα αλλά πιο «έξυπνα», ξεκίνησε την απολύτως αντίθετη πολιτική. Ενδεικτικά απαγόρευσε στους Έλληνες να ασκούν τουλάχιστον 30 επαγγέλματα, να ομιλούν την ελληνική γλώσσα, να τελούν θρησκευτικό γάμο, επέβαλε δυσβάσταχτους φόρους που αν δεν πληρώνονταν σε 15 ημέρες κατέληγαν σε δήμευση περιουσίας και καταναγκαστικά έργα του δύστυχου οφειλέτη, επέβαλε αιφνίδιες απελάσεις και συνακόλουθες δημεύσεις περιουσιών, ενώ συστηματικά προσπάθησε να «καταργήσει» το Πατριαρχείο με τον οικονομικό «στραγγαλισμό» του και την προσπάθεια ελέγχου του, παράλληλα δημεύοντας και καταστρέφοντας εκκλησίες, μητροπόλεις, μοναστήρια, νεκροταφεία με ταυτόχρονη σύληση τάφων. Κι όλα αυτά που αναφέρω είναι μόνον ενδεικτικά των όσων συνέβησαν από τότε μέχρι σήμερα για τα οποία θα επανέλθω ειδικότερα. Η δική μας «νύχτα των κρυστάλλων» την (6^η με 7η Σεπτεμβρίου 1955) εις βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και της βαρβαρότητας που υπέστησαν υπό το βλέμμα της απαθούς τουρκικής αστυνομίας (λόγου χάρη 2000 περίπου Ελληνίδες βιάστηκαν εκ των οποίων 200 καταγγέλθηκαν επισήμως) δείχνουν το κλίμα της τρομοκρατίας αλλά και την διαρκή τουρκική πολιτική βούληση.

Σε αυτό το ζοφερό κλίμα «ταλανίστηκαν» και η Ίμβρος και η Τένεδος κατά παράβαση των ρητών διατάξεων της Συνθήκης της Λωζάννης. Τα καταγεγραμμένα γεγονότα που αναφέρω είναι μόνον ενδεικτικά, εντασσόμενα στο «πογκρόμ» εις βάρος των Ελλήνων και εν γένει των χριστιανικών πληθυσμών.

Χαρακτηριστικά, αµέσως, µετά την εγκατάσταση, στις 4 Οκτωβρίου 1923, των Τουρκικών αρχών αγνοήθηκε τελείως η ειδική αυτοδιοίκηση που έπρεπε να υπάρχει στα δύο νησιά, τα οποία τους προσφέρθηκαν χαριστικά µε πρωτοβουλία της Μ. Βρετανίας. ∆ιόρισαν χωρίς καθυστέρηση Τούρκο διοικητή και έστειλαν αµέσως στην δικαιοσύνη, στα τελωνεία, στην αστυνομία και στις λιμενικές αρχές Τούρκους αξιωματικούς, απολύοντας όλους τους αιρετούς τοπικούς λειτουργούς. Αποκεφάλισαν την ηγεσία των χριστιανών χαρακτηρίζοντας ανεπιθύμητα 1.500 άτομα από την Ίμβρο και 64 προκρίτους από την Τένεδο που είχαν καταφύγει προσωρινά σε ασφαλέστερους τόπους. Η ακίνητη περιουσία όλων κατασχέθηκε.

Με τον Νόµο 1151 που ψηφίστηκε από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση στις 25 Ιουνίου 1927, καταργήθηκε ουσιαστικά και επίσημα το καθεστώς αυτοδιοίκησης των νησιών, έκλεισε µε διάφορες προφάσεις το Ελληνικό Σχολαρχείο, απαγορεύτηκε η διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας και οι χριστιανοί τέθηκαν υπό διωγμό µέχρι την πλήρη εξολόθρευσή τους. Ο νόμος αυτός αναστέλλεται το 1951 και επανέρχεται το 1960 εφαρμοζόμενος πιο βίαια.

Το 1943 οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν και εκτόπισαν στην Προύσα τον μητροπολίτη Ίμβρου Ιάκωβο, ενώ δήμευσαν τις περιουσίες των ιερών Μονών Μεγίστης Λαύρας και Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους στην Ίμβρο, παραχωρώντας τες σε εποίκους, οι οποίοι κατέστρεψαν αμέσως τις εκκλησίες και τα κτίρια των μονών. Ο δε δήμαρχος της Ίμβρου και τρεις κοινοτάρχες που διαμαρτυρήθηκαν συνελήφθησαν και εκτοπίσθηκαν στην Μικρά Ασία.

Στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955 ο ελληνισμός των νησιών βιώνει αντίστοιχες των Κωνσταντινοπουλιτών πράξεις βαρβαρότητας.

Το 1964 εφαρμόστηκε το περιβόητο eritme programi, δηλαδή το πρόγραμμα διάλυσης και τουρκοποίησής τους. Σημειώνουμε ότι στην Ίμβρο κατοικούσαν τότε 7.000 κάτοικοι εκ των οποίων 200 Τούρκοι δημόσιοι υπάλληλοι. ∆ηµεύτηκαν τα ακίνητα των Ελληνικών σχολείων στα οποία αφαιρέθηκε επί τη βάσει του νόμου 502/1964 η άδεια λειτουργίας (έξι δημοτικά σχολεία και το γυμνάσιο της Ίμβρου, όπως και το δημοτικό σχολείο της Τενέδου) και έκλεισαν αµέσως. Το ίδιο έτος με τον νόμο 6830 «περί Απαλλοτριώσεων» «υφαρπάχτηκαν» οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις των νησιών (περί το 90%) µε εξευτελιστικές αποζημιώσεις. Χαρακτηρίζονται μεγάλες εκτάσεις αναδασωτέες και κηρύσσονται απαγορευμένες για βοσκή. Απαγορεύτηκε η αλιεία ώστε να αφαιρεθεί µια σημαντική βιοποριστική δυνατότητα των κατοίκων. Εγκαταστάθηκαν στρατόπεδα χωροφυλακής και μεταφέρθηκαν έποικοι από τον Πόντο και την Βουλγαρία. Η περιοχή ανακηρύχτηκε “επιτηρούμενη ζώνη” και κάθε Έλληνας και ξένος επισκέπτης έπρεπε να εφοδιαστεί µε ειδική άδεια από τον Νοµάρχη ∆αρδανελίων. Μεταφέρθηκαν, λίγο αργότερα, ανοικτές φυλακές με 600 βαρυποινίτες για την κατατροµοκράτηση των κατοίκων στους οποίους η μοναδική οδός διαφυγής που υπήρχε ήταν η φυγή από τις πατρογονικές εστίες. Την ίδια χρονιά βεβηλώνουν και τα τριακόσια εξωκκλήσια της Ίμβρου και τα καταστρέφουν

Το 1973 δολοφονείται ο Στέλιος Καβαλιέρος από “άγνωστους” στην Παναγία της Ιµβρου, τον δε επόµενο χρόνο ο ∆ήµαρχος Ιµβρου µαζί µε 20 επιφανείς νησιώτες φυλακίστηκαν στα ∆αρδανέλια. Το βράδυ της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974, λεηλατήθηκε η παλαιά Μητρόπολη της Ιµβρου και βεβηλώθηκε το νεκροταφείο στο χωριό Κάστρο του νησιού. Το επόµενο καλοκαίρι βιάστηκε και δολοφονήθηκε από Τούρκο στρατιώτη η Στυλιανή Ζούνη, µητέρα δύο παιδιών, στο χωριό Αγιοι Θεόδωροι της Ιµβρου. Ακολούθως, την διετία 1975-1976 απαλλοτριώθηκαν και άλλα κτήµατα, από τα λίγα που είχαν αποµείνει στους χριστιανούς κατοίκους, µε εξευτελιστικές, όπως πάντα τιµές.

Ακολούθησαν την δεκαετία του 1980 νέες “ανεξιχνίαστες” δολοφονίες. Τον Ιούλιο του 1980 κατακρεουργήθηκε στο Σχοινούδι από δήθεν άγνωστους ο Γεώργιος Βιγλής. Το 1984 δολοφονήθηκαν στο µεν Σχοινούδι ο Ευστράτιος Στυλιανίδης, στην δε Παναγιά ο Νίκος Λαδάς. Λίγα χρόνια αργότερα στο χωριό Γλυκύ ο Ζαφείρης ∆εληκωνσταντής. Το 1984 η Τουρκική Κυβέρνηση για την πλήρη ολοκλήρωση του περίφημου «eritme programi», έσπευσε να δημεύσει και τα τελευταία 956 στρέμματα, απαγορεύοντας πλέον και την κτηνοτροφία και χαρακτηρίζοντας όσα βοσκοτόπια έμειναν είτε σαν δάση είτε σαν αναδασωτέες εκτάσεις και εθνικούς δρυµούς.

Όλα τα ανωτέρω ενδεικτικά αναφερθέντα αποτελούν ξεκάθαρη και ευθεία παραβίαση των άρθρων 14 και Πρωτοκόλλου VIII περί αµνηστίας, 37, 38, 39, 40 και 42 της Συνθήκης της Λωζάνης. Για την εφαρµογή των παραπάνω άρθρων υπάρχει η εγγύηση της Κοινωνίας των Εθνών που προβλέπει το άρθρο 44 της Συνθήκης της Λωζάνης.

Για όλα αυτά τα περιστατικά ποτέ μα ποτέ και όλως τυχαίως δεν έχει συλληφθεί από την τουρκική αστυνομία κανείς “άγνωστος” γνωστός τους. Δυστυχώς δε από πλευράς της Ελλάδος δεν υπήρξε μια συστηματική και στρατηγική αντιμετώπιση και διεκδίκηση απονομής δικαιοσύνης με σκοπό την διεθνή και διαρκή διαπόμπευση της σταθερής τουρκικής πολιτικής για «εργαλειοποίηση» των αποτρόπαιων μεθόδων της, αλλά κυρίως την προστασία των χριστιανικών (ελληνικών ή μη) πληθυσμών. Δεν υπήρξε λόγου χάρη καμία προσφυγή ενώπιον διεθνών οργανισμών, όπως το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που θα μπορούσαν να επιβάλουν μέτρα. Υπήρξαν μόνον χλιαρές αντιδράσεις μιας προσφυγής στην UNESCO στις 31 Αυγούστου 1964 που μας κάλεσε να λάβουμε «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης», μιας επιστολής διαμαρτυρίας προς το Συμβούλιο Ασφαλείας το 1965 για το κλείσιμο των σχολείων στην Ίμβρο και την Τένεδο που είχε ως αποτέλεσμα συστάσεις και μιας διαμαρτυρίας του Έλληνα αντιπροσώπου στα Ηνωμένα Έθνη τον Οκτώβριο του 1964 για την αρπαγή του δημοτικού σχολείου της Τενέδου και τη μετατροπή του σε στρατώνα. Βέβαια, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, κατανοούμε ότι το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Τουρκία είχε επιλέξει να είναι με την πλευρά της Δύσης, ήταν πάντοτε ένα πρόσκομμα για την επιβολή κυρώσεων. Όμως, η πραγματικότητα είναι ότι τελικά η γείτονα χώρα μέχρι σήμερα, εντελώς ανενόχλητη, ακολουθεί την πολιτική της, αφού η Ελλάδα με την απαθή συνολικά στάση της έδωσε όλα τα «περιθώρια».

Και είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε η ρήτρα της αμοιβαιότητας για την εφαρμογή της Συνθήκης δεν χρησιμοποιήθηκε για όσα ταραχοποιά στοιχεία προκαλούν διχόνοια και μίσος μεταξύ των μουσουλμάνων και των χριστιανών της Θράκης ή έχουν «σχισματικές» τάσεις. Φυσικά απέχει πόρρω από τον πολιτισμό και την παιδεία μας η χρήση των βάρβαρων και αποτρόπαιων μεθόδων που το πολιτικό καθεστώς της γείτονος χώρας μεταχειρίστηκε. Είναι, όμως, εξαιρετικά ενοχλητικό να σου «κουνούν το δάχτυλο» ο «νεο-οθωμανός» Ερντογάν και σύμπασα η όμοιας αντίληψης πολιτική ηγεσία της Τουρκίας (ακόμη και με άκρως απαξιωτικές και προσβλητικές εκφράσεις) για δήθεν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συνθηκών, υποκρινόμενοι το θύμα, ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις σκόπιμα και με στρεβλή ηττοπαθή πολιτική φρόντισαν να (απο)σιωπήσουν τις φρικαλεότητες που έχει μέχρι σήμερα ο ελληνισμός υποστεί.

Το παρόν συνιστά μια υπενθύμιση προς την Ελληνική Πολιτεία μέρους μόνον των ελληνικών διεκδικήσεων από την συστηματική μέχρι και σήμερα καταστρατήγηση της Συνθήκης της Λωζάννης, οι οποίες είναι απαράγραπτες και για τον επιπλέον λόγο ότι εμπίπτουν αναμφίβολα στην έννοια του «εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας».

Κάποια στιγμή, όμως, πρέπει να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο πριν καταστούμε ως έθνος «λήθη»!
Αικατερίνη Πουλάκη

The post Οι απαράγραπτες ελληνικές απαιτήσεις κατά της Τουρκίας appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Συνθήκη των Σεβρών: Ο εφιάλτης του Ερντογάν

Κάτια Πουλάκη — Sun, 23 Aug 2020 19:34:20 +0000

Μόλις προ 12 ημερών έκλεισαν 100 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών (28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920), μια συνθήκης που λειτούργησε καταλυτικά στην γείτονα χώρα και προηγήθηκε των οδυνηρών γεγονότων για τον Ελληνισμό στην Μικρασία. Βέβαια, είχαν ήδη δρομολογηθεί και πραγματοποιηθεί από την Οθωμανική Αυτοκρατορία οι διωγμοί και οι γενοκτονίες εις βάρος των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, με μεθοδολογία και «συμβουλές» της τότε Γερμανίας που είχε ήδη αποκτήσει «τεχνογνωσία» με την μεθοδευμένη πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα που είχε διαπράξει το 1904 εις βάρος των φυλών Χερέρο και Νάμα στην σημερινή Ναμίμπια, η οποία μέχρι το 1915 ονομαζόταν Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική και αποτελούσε γερμανική αποικία.

Είναι πολλοί που θεωρούν ότι η Συνθήκη των Σεβρών έχει καταργηθεί από τα γεγονότα και από μεταγενέστερες συνθήκες και δεν ισχύει. Αν κάνουμε μια ιστορική αναδρομή μέχρι σήμερα θα δούμε ότι τούτο δεν είναι ακριβές.

Η Συνθήκη των Σεβρών αποτελεί καταρχάς μια επιμέρους «εξειδικευμένη ρύθμιση» της Διεθνούς Συνδιάσκεψης των Παρισίων που σημάδεψε το οριστικό τέλος του Ά Παγκοσμίου Πολέμου και «ρύθμισε» τις κυρώσεις εις βάρος των ηττημένων και τα «κέρδη» των νικητών, από την οποία προέκυψαν επιπλέον η Συνθήκη των Βερσαλιών (Ιούνιος 1919), που προέβλεπε τις επιπτώσεις της ήττας της Γερμανίας, η συνθήκη του Αγίου Γερμανού (Σεπτέμβριος 1919) που επί της ουσίας διέλυε την Αυστροουγγαρία ως αυτοκρατορία, η συνθήκη του Νεϊγύ (Νοέμβριος 1919) που υποχρέωνε τη Βουλγαρία προς παραίτηση για Ανατολική Μακεδονία και Δυτική Θράκη υπερ της Ελλάδας και άλλων εδαφών υπερ Σερβίας και Ρουμανίας και η συνθήκη του Τριανόν (Ιούνιος 1920) που αφορούσε την ανεξάρτητη πλέον Ουγγαρία και την περαιτέρω παραχώρηση εδαφών της.

Η συνθήκη των Σεβρών (28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920) επιβλήθηκε στην Οθωμανική αυτοκρατορία με σκοπό την «τιμωρία» της λόγω της ενεργούς συμμετοχής της υπερ των Κεντρικών Δυνάμεων και επί της ουσίας συνιστούσε εκ πρώτης όψεως απόπειρα διάλυσεώς της. Ο σουλτάνος παραχωρούσε την κυριαρχία της Μεσοποταμίας (σημ. Ιράκ), της Παλαιστίνης και της Yπεριορδανίας (σημ. Ιορδανία) στη Βρετανία, ενώ της Συρίας και του Λιβάνου στη Γαλλία, ενώ η περιοχή της Ανατολίας περιερχόταν στην Ιταλία. Η Χετζάζ (τμήμα σήμερα της Σαουδικής Αραβίας) το Κουρδιστάν και η Αρμενία θα γίνονταν ανεξάρτητα κράτη. Τα νησιά Ίμβρος, Τένεδος και η Θράκη μέχρι της γραμμή της Τσαλτάτζας (δηλαδή στα πρόθυρα της Κωνσταντινούπολης) παραχωρούνταν στην Ελλάδα. Επίσης, η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγνώριζε επίσημα την ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Β. και Α. Αιγαίου και η Ιταλία παραχωρούσε στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, εκτός από τη Ρόδο και το σύμπλεγμα Μεγίστης (Καστελλόριζο).

Η Αντάντ ανέθετε στην Ελλάδα τη διοίκηση της περιοχής της Σμύρνης για πέντε χρόνια. Στη συνέχεια, οι κάτοικοι της περιοχής θα αποφάσιζαν με δημοψήφισμα για την τύχη της(άρθρα 65-83).

Τα Στενά του Ελλησπόντου, της Προποντίδος και του Βοσπόρου τέθηκαν υπό διεθνή έλεγχο μέσω Επιτροπής που θα συστηνόταν (με συμμετοχή της Ελλάδος) και οριζόταν ελεύθερη ναυσιπλοία για κάθε εμπορικό ή πολεμικό πλοίο (άρθρα 37-61).

Η Κωνσταντινούπολη (άρθρο 36) παρέμενε μεν πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου μπορούσε η Κυβέρνησή της (Σουλτάνος) να διαμένει εκεί, όμως, σύμφωνα με το άρθρο 36 της Συνθήκης, αν οι οθωμανικές αρχές δεν εφήρμοζαν την Συνθήκη, ιδίως στον τομέα σεβασμού των δικαιωμάτων των εθνικών, γλωσσικών ή θρησκευτικών μειονοτήτων, τότε θα έχαναν την Κωνσταντινούπολη με απόφαση των Συμμάχων, αντίληψη που έντεχνα είχε προωθήσει ο Βενιζέλος…

Στο άρθρο 84 η Οθωμανική Αυτοκρατορία παραιτείτο πάσης διεκδικήσεως υπερ της Ελλάδας πάντων «των δικαιωμάτων και των τίτλων επί των εδαφών των κειμένων εν Ευρώπη, πέραν των δια της παρούσης συνθήκης οριζομένων συνόρων της Τουρκίας…» επί των νησιών Ίμβρου και Τενέδου, ενώ επικυρούται η προσάρτηση στην Ελλάδα των λοιπών νησιών που της είχαν ήδη παραδοθεί με την Συνθήκη των Αθηνών το 1913. Μάλιστα, αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι η παραίτηση αυτή δεν επηρέαζε το νομικό καθεστώς «εις τας νήσους κείμενας εις απόστασιν μέχρι τριών μιλίων από της ασιατικής ακτής…» . Ομοίως παραιτήθηκε τίτλων και δικαιωμάτων υπερ της Ιταλίας (άρθρο 122) για την Αστυπάλαια, Ρόδο, Χάλκη, Κάρπαθο, Κάσο, Τήλο, Νίσυρο, Κάλυμνο, Λέρο Πάτμο, Λειψούς, Σύμη και Κώ «…και των νησίδων των εξ αυτών εξηρτημένων ως και της νήσου Μεγίστης (Καστελλορίζου)» .

Η υλοποίηση της Συνθήκης των Σεβρών 100 χρόνια μετά

Παρότι, λοιπόν, υπάρχει η αντίληψη ότι η εν λόγω συνθήκη δεν λειτούργησε, τούτο είναι εξαιρετικά ανακριβές. Καταρχάς, ως προς τις δεσμεύσεις της Τουρκίας προς τις συμμαχικές δυνάμεις, παρά την εσωτερική αντίδραση των κεμαλικών, οι τελευταίοι αναγκάστηκαν διπλωματικά να τις αποδεχθούν, προσπαθώντας όμως στρατιωτικά να τις αναιρέσουν, όπως λόγου χάρη σε σχέση με την Ελλάδα με την οποία επακολούθησαν η Μικρασιατική καταστροφή και η Συνθήκη της Λωζάνης (1923).

Παρά ταύτα, αν για παράδειγμα δούμε το νομικό καθεστώς για τα νησιά του Αιγαίου ελάχιστα άλλαξε, πλην της Ίμβρου και της Τενέδου και των Λαγουσών νήσων (Μαυρυών). Ειδικότερα το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923 προβλέπει τα εξής: «Η ληφθείσα απόφασις της 13ης Φεβρουαρίου 1914 υπό της Συνδιασκέψεως του Λονδίνου εις εκτέλεσιν των άρθρων 5 της Συνθήκης του Λονδίνου της 17/30 Μαϊου 1913 και 15 της Συνθήκης των Αθηνών της 1/14 Νοεμβρίου 1913, η κοινοποιηθείσα εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν τη 13 Φεβρουαρίου 1914 και αφορώσα εις την κυριαρχίαν της Ελλάδος επί των νήσων της Ανατολικής Μεσογείου, εκτός της Ίμβρου, Τενέδου και των Λαγουσών νήσων (Μαυρυών), ιδία των νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας επικυρούται, υπό την επιφύλαξιν των διατάξεων της παρούσης Συνθήκης των συναφών προς τις υπό την κυριαρχίαν της Ιταλίας διατελούσας νήσους, περί ων διαλαμβάνει το άρθρο 15. Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσιν υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν».Ενώ στο άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάννης προβλέπεται ότι «η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπαλαίας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου». Το δε άρθρο 16 της ίδιας ως άνω Συνθήκης «η Τουρκία δηλοί ότι παραιτείται παντός τίτλου και δικαιώματος πάσης φύσεως επί των εδαφών ή εν σχέσει προς τα εδάφη άτινα κείνται πέραν των προβλεπομένων υπό της παρούσης Συνθήκης ορίων, ως και επί των νήσων, εκτός εκείνων ων η κυριαρχία έχει αναγνωρισθή αυτή δια της παρούσης Συνθήκης, της τύχης των εδαφών και των νήσων τούτων κανονισθείσης ή κανονισθησομένης μεταξύ των ενδιαφερομένων».

Τα τρία αυτά άρθρα επαναλαμβάνουν, με τις αναφερόμενες εξαιρέσεις, τις δεσμεύσεις και όρους της Συνθήκης των Σεβρών για το νομικό καθεστώς των αναφερομένων νησιών και των «νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων» (δηλαδή των δραχονησίδων) στο Αιγαίο, ενώ αργότερα με το το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (10.12.1947) η ηττημένη Ιταλία «… εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λειψών, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας».

Είναι προφανές ότι τα ανωτέρω αναιρούν ευθέως την όψιμη «περί γαλάζιας πατρίδας» θεωρία της γείτονος χώρας, στην οποία ανήκουν μόνον τα νησιά που απέχουν 3 μίλια από τις ακτές της, πλην Ιμβρου, Τενέδου και Λαγουσών Νήσων.

Το ίδιο διαπιστώνουμε και ως προς την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά, γεγονός το οποίο επαναλήφθηκε στην Συνθήκη της Λωζάνης και ισχύει με την Συνθήκη του Μοντρέ (1936), την οποία επιθυμεί τώρα η Τουρκία να «παρακάμψει» με την κατασκευή της διώρυγας της Κωνσταντινούπολης.

Σημειώνουμε, επίσης, ενδεικτικά τα εξής εντυπωσιακά στοιχεία σε σχέση με την Συνθήκη των Σεβρών: α) για πρώτη φορά προβλέπεται ανεξάρτητο κράτος Κουρδιστάν, για το οποίο έκτοτε καμία άλλη συνθήκη δεν αναφέρει παρότι ευρέως συζητάται, β) η Αρμενία, της οποίας τα σύνορα υπέδειξε ο Woodrow Wilson, Πρόεδρος τότε των Η.Π.Α., είχε προς Βορρά θαλάσσια σύνορα, περιλαμβάνοντας τμήμα του Πόντου, γ) η Συνθήκη των Σεβρών υπογράφηκε από την Τουρκία και όχι από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ στα άρθρα 27-35 γίνεται ρητή περιγραφή στα ακριβή σύνορά της, δ)η Τουρκία υπέγραψε με ρητή εξουσιοδότηση του (τελευταίου) Σουλτάνου Μεχμετ Στ΄, η βούληση του οποίου την δέσμευε, σύμφωνα με το καθεστώς διακυβέρνησής της (και δεν απαιτείτο επικύρωση, όπως στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα) και ενώ ήδη οι νεότουρκοι έχουν από το 1908 επικρατήσει, στ) υπάρχει ολόκληρο κεφάλαιο για τον σεβασμό των εθνικών, γλωσσικών και θρησκευτικών μειονοτήτων για τα οποία επιφυλάσσομαι να αναφερθώ μελλοντικά, ζ) αναγνωρίζονται ως ανεξάρτητα κράτη η Αρμενία, η Συρία και η Μεσοποταμία και η Εδζαζη, τμήμα της σημερινής Σαουδικής Αραβίας, η) η Τουρκία παραιτείται υπερ της Μ. Βρεττανίας ως προς την Αίγυπτο, η οποία αν και αυτόνομη, παραμένει υπό την προστασία τη τελευταίας, ενώ αναγνωρίζει (και μάλιστα αναδρομικά) την επιρροή της Γαλλίας στο Μαρόκο και στην Τυνησία και την προσάρτηση στην Μεγάλη Βρεττανία της Κύπρου και του Σουδάν, ι) για πρώτη φορά γίνεται αναφορά περί διοικητικής οργάνωσης της Παλαιστίνης και διοίκησής της από συμμαχική δύναμη της Ανταντ, καθώς και «υπέρ ιδρύσεως εν Παλαιστίνη εθνικού κέντρου του ισραηλιτικού λαού», το οποίο αποτελεί σαφή προπομπό του σημερινού Ισραήλ, ια) η Τουρκία παραιτείτο κάθε προνομίου και δικαιώματος στην Λιβύη που της είχε αναγνωρισθεί με την Συνθήκη της Λωζάνης του 1912.

Τέλος, έχει ενδιαφέρον ότι ούτε η Συνθήκη των Σεβρών ούτε όμως και η μεταγενέστερη συνθήκη της Λωζάνης φέρουν υπογραφή των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης για διαφορετικούς λόγους ανά περίπτωση.

Συνεπώς, είναι προφανές ότι σε 100 χρόνια έχουν παραχθεί πολλά από τα αποτελέσματα της υποτιθέμενης μη ισχύσασας Συνθήκης κι αυτό δεν είναι διόλου τυχαίο.

Όμως, το γεγονός της αναμφισβήτητης επιρροής της Συνθήκης στα τεκταινόμενα πέριξ της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, προκύπτει και από τις δηλώσεις του ίδιου του Ερντογαν στις 16-12-2019 στο τηλεοπτικό δίκτυο Ahaber και ενώ ήδη έχει από τον Νοέμβριο ανακοινωθεί το άκυρο σύμφωνο Τουρκίας-Λιβύης για ΑΟΖ:
«Κάναμε σαφές ότι δεν θα επιτρέψουμε μονομερείς ενέργειες εναντίον της Τουρκίας. Αυτό το είπαμε και στον Μητσοτάκη και στην αποστολή του, τόσο εγώ ο ίδιος προσωπικά όσο και η συνοδεία μου κατά την τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ. Εκείνοι έχουν ακόμη συγκεκριμένες προσδοκίες. Είπαμε ότι όλα τα κάνουμε με βάση το διεθνές δίκαιο και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Στην ανατολική Μεσόγειο φυσικά και ανησυχούν όσοι δεν λογάριασαν το διεθνές δίκαιο και τα δικαιώματα της Τουρκίας. Έγιναν προσπάθειες για κάποια σχέδια εδώ. Αλλά ενεργώντας δίκαια, τα ρίξαμε στο κενό. Και θα προχωρήσω ακόμη περισσότερο. Εδώ μιλάμε για πλήρη ανατροπή των Σεβρών. Το βήμα έγινε».

Πως γίνεται, λοιπόν, να ανατρέπεται κάτι που δεν ισχύει?

Κάτια Πουλάκη

The post Συνθήκη των Σεβρών: Ο εφιάλτης του Ερντογάν appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).