Loading...

Taking too long?

Reload document

| Open in new tab

Αποθήκευση [100.36 KB]

The post ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ 200 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Loading...

Taking too long?

Reload document

| Open in new tab

Αποθήκευση [117.05 KB]

The post ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ 200 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Loading...

Taking too long?

Reload document

| Open in new tab

Αποθήκευση [124.10 KB]

The post Γιατί δεν υπάρχουν γενοκτονικές σπουδές στην Ελλάδα appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Loading...

Taking too long?

Reload document

| Open in new tab

Αποθήκευση [291.37 KB]

The post Διακήρυξη για την Κύπρο Κυπριακό appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Η διαδικτυακή εκδήλωση διεξήχθη στις 28-2-2021 υπό την αιγίδα του Ινστιτούτου ΠΥΞΙΔΑ.

The post Παρακολουθήστε την εκδήλωση για τις διερευνητικές επαφές Ελλάδας-Τουρκίας, το Διεθνές Δίκαιο και τον Τουρκικό Αναθεωρητισμό appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Απαντάμε:

Παραπονιέσαι ναύαρχε πως οι σήμερα οι Έλληνες επιτίθενται στην Τουρκία όπως κάποτε είχαν επιτεθεί στους Τρώες…

Την πολιορκία της Τροίας από τους Έλληνες μάλλον θα την πληροφορήθηκες από τον Έλληνα , Ποιητή των Ποιητών, τον Όμηρο .Βέβαια , εσύ δεν παραδέχεσαι πως ο Όμηρος ήταν Έλληνας, αλλά λες πως ήταν Τούρκος .Τον αποκαλείς μάλιστα και …Ομέρ.

Κρατάμε το γεγονός ότι αποδέχεσαι το περιεχόμενο της ιστορίας του τρωϊκού πολέμου όπως το εξιστόρησε στα έπη του ο Όμηρος.

Παραλληλίζεις τους σύγχρονους Τούρκους με τους Τρώες και είναι χαρά μας να σου αποδείξουμε…την γκάφα που έκανες με τα ἔπεα σου τα πτερόεντα.

Η εκστρατεία στην Τροία, σύμφωνα με τον Ποιητή μας, έγινε με σκοπό να πάρει πίσω ο βασιλιάς της Σπάρτης Μενέλαος τη σύζυγό του, την Ωραία Ελένη, την οποία είχε ΑΡΠΑΞΕΙ μαζί με τους αμύθητους θησαυρούς της , ο ΤΡΩΑΣ Πάρης.

Το παραδέχεται ο ίδιος ο ΑΡΠΑΓΑΣ- ΠΑΡΗΣ ότι παρά τη θέλησή της την πήρε από τον σύζυγό της, όταν θα της προτείνει να γλυκοκοιμηθούνε λέγοντάς της ότι ἔρως φρένας τον τυλίγει, ερωτικός δηλαδή πόθος, πιο μεγάλος ακόμα κι από αυτόν που είχε όταν την άρπαξε απ’ την Σπάρτη κι έπλεαν μαζί στα ποντοπόρα πλοία( ἁρπάξας ἐν ποντοπόροισι νέεσσι Ιλ.Γ’,στ.440) .

Αυτός λοιπόν που δεν σεβάστηκε τον νόμο της φιλοξενίας, ο ΤΡΩΑΣ Πάρης, πήρε την Ωραία Ελένη στο παλάτι του πατέρα του στην Τροία και εξαιτίας του έρεε το αίμα άφθονο στο σκαμάνδρειο πεδίο.

Ακόμη κι ο ίδιός του ο αδελφός του ΑΡΠΑΓΑ –ΤΡΩΑ-ΠΑΡΗ , ο Έκτορας, υποστήριζε πως από δειλία , κι όχι γιατί δεν το ήθελαν, οι Τρώες «ἀλλὰ μάλα Τρῶες δειδήμονες» (Γ 56), δεν λιθοβολούσαν τον Πάρι μέχρι θανάτου.

Άρα κύριε ναύαρχε , στα μάτια των Ελλήνων ,
ΑΡΠΑΓΕΣ ήταν οι Τρώες οι οποίοι ναι, αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν την πατρίδα τους όταν ήρθαν στην Τροία οι Αχαιοί και με όπλα διεκδικούσαν την αποκατάσταση της δικαιοσύνης. Ο πόλεμός τους δεν ήταν επεκτατικός.

Οι ΤΡΩΕΣ ήταν που δεν τήρησαν ούτε την ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ η οποία με όρκο στους θεούς επικυρώθηκε. Το παραδέχτηκαν και οι ίδιοι: νῦν δ᾽ ὅρκια πιστὰ
ψευσάμενοι μαχόμεσθα (Η 351-2)· .
Παραπλάνησαν δηλαδή τους Έλληνες, είπαν ψέμματα.

Ακούς κύριε ναύαρχε; Ψευσάμενοι. Όπως κάνατε κι εσείς με κάποια άλλη εκεχειρία το 1974…

Τί παραδέχτηκες λοιπόν με τις δηλώσεις σου ;

Θα σου απαντήσω με λέξεις ομηρικές.
Παραδέχτηκες μια μεγάλη αλήθεια: Πως εσείς οι “ἀπειλάων ἀκόρητοι “(Ξ 479) Τούρκοι, δεν είστε τίποτε άλλο παρά “αρπακτήρες”(Ω 263) των λαών, αυτοί που αδικείτε , όπως αδίκησαν τους Έλληνες οι Τρώες.

Κάτσε διάβασε καλά τον Όμηρο, ναύαρχε.
Κάπου θα βρεις κι εκείνο το
«ἔσσεται ἦμαρ ὅτ᾽ ἄν ποτ᾽ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴ
καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο» ( Ζ 448-450)

Που πάει να πει: «θα φθάσ᾽ η μέρα να χαθεί κι η Ίλιος η αγία και ο Πρίαμος ο δυνατός με όλον τον λαόν του».

Κι αν σε ρωτήσει με ΘΥΜΟ ο Ομέρ σου , «ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων, ναύαρχε;» (ποια λόγια σου ξέφυγαν), δεν θα έχει κι άδικο…

The post ΑΠΑΝΤΗΣΗ στον τούρκο ναύαρχο Cem Gürdeniz appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Οι συνθήκες που οδήγησαν στην εμφάνιση της λαογραφίας.

Η Ευρώπη το 19ο αιώνα περνάει από τη φεουδαρχία και τις μεγάλες αυτοκρατορίες, στον κατακερματισμό της σε μικρότερα εθνικά κράτη. Η επιλογή αυτή οφείλεται στην επικράτηση του ρομαντικού πνεύματος – εθνικισμού, το οποίο αντιπαρατέθηκε στο Διαφωτισμό, γιατί πρόταξε το ιδιαίτερο, απέναντι στο γενικό και το συναίσθημα, απέναντι στην λογική, καθώς και το εθνικό απέναντι στο πανανθρώπινο. Αποτέλεσμα ήταν, το κάθε έθνος ξεχωριστά να ξεκινήσει να αναζητά τις ρίζες του, ερευνώντας την όποια ιδιομορφία του, σε σχέση με τα άλλα έθνη που το έκανε ξεχωριστό στη βάση της διάκρισης:

α) Εμείς: η δίκη μας εθνική-θρησκευτική ομάδα.

β) Οι άλλοι: η γειτονική εθνική-θρησκευτική ομάδα.

Στο Α δίπολο η οπτική είναι μονοδιάστατη και αναδεικνύει την ανωτερότητα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ως απορία του διαφωτισμού. Χαρακτηρίζεται από την αποικιοκρατία και την αλαζονεία στην διοίκηση.

Το Β δίπολο, αφορά αποκλειστικά την ευρωπαϊκή ήπειρο και λειτουργεί ως εργαλείο για τα νέα εθνικά κράτη, τον καπιταλισμό, καθώς και τις (Αυδίκος, 2009: 46) πολιτισμικές και κοινωνικές συμπεριφορές.

Η λαογραφία στη Αγγλία δημιουργείται ως επιστημονικό τμήμα των εθνο – ανθρωπολογικών προβληματισμών του 19ου αιώνα, επισημαίνοντας τις διαφορές ανάμεσα στην Ευρώπη και τις αποικίες. Είναι μια έκφραση του ρομαντικού κινήματος που αντιστέκεται στην ομογενοποιητική  δύναμη του διαφωτισμού, χρησιμοποιεί όμως το εργαλείο του εξελικτισμού και λειτουργεί με σαφή αρχαιολογικό προσανατολισμό, επιχειρώντας να διασώσει όσα γνωρίζουν οι  μετανάστες χωρικοί, που με τη έκρηξη της βιομηχανικής επανάστασης έχουν μετακομίσει στα εργοστάσια και τις μεγάλες πόλεις. (Αυδίκος, 2009: 49). Παράλληλα προσπαθεί να προλάβει την επέκταση του νεωτεριστικού πνεύματος στην ύπαιθρο και αναδεικνύει τον πολιτισμό ως ιστορική μνήμη ενός κόσμου που μπήκε σε διαδικασία αποσύνθεσης.

Στην Αγγλία ο αρχαιολόγος william Thoms το 1846 σε μια επιστολή του σε περιοδικό της εποχής του γράφει «…στη συγκέντρωση της λίγης γνώσης που έχει απομείνει διασκορπισμένη στους αγρούς σαν τα στάχυα…», προτείνοντας μια νέα επιστήμη που ο ίδιος την ονομάζει folklore, εισάγοντας την αγγλοσαξονική θεωρία η οποία πρεσβεύει: αυτό που γνωρίζει, πιστεύει, λέει ο λαός και κάνει πράξη, μέσα από  τις εκδηλώσεις του λαϊκού του βίου, βασιζόμενος στην παράδοση. Ενώ ο Andrew Lang ορίζει την αγγλική λαογραφία ως επιστήμη των επιβιώσεων, μέσα από τα στρώματα του λαού που δεν συμμετέχουν στην εκπαίδευση, κυρίως τον αγροτικό πληθυσμό. (Αυδίκος, 2009: 49). Σε γενικές γραμμές η λαογραφία στην Αγγλία δεν ξέφυγε από τον συγκεκριμένο προσανατολισμό, που παραμένει αρχαιολογικός. (Αυδίκος, 2009: 48). Αντίθετα με ότι συνέβη στην Γερμανική  Λαογραφική Σχολή μια και εκεί υπήρξαν διαφορετικές συνθήκες, αν και εδώ πρωτίστως υπάρχει η ενασχόληση με τον αγροτικό βίο.

Η γερμανική λαογραφία δίνει βάρος στην οριοθέτηση της γερμανικής ταυτότητας και ιδιοπροσωπίας, και ο όρος που επικράτησε στην Γερμανία είναι volkskunde, (λαογνωσία), που

βάζει στο κέντρο του επιστημονικού ενδιαφέροντός της, αυτό που γνωρίζουμε εμείς για το λαό και όχι αυτό που γνωρίζει ο λαός. Ο ορισμός αυτός απλώνει το αντικείμενο της λαογραφίας, περιλαμβάνοντας σε αυτό και στοιχεία του λαϊκού βίου, σε μια προσπάθεια αναζήτησης και εντοπισμού των όποιων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του, μέσα από τις εκδηλώσεις του πολιτισμικού του βίου. Το ενδιαφέρον για τον πολιτισμό της υπαίθρου παίρνει επιστημονική μορφή από τον καθηγητή W.H.Riehl, που διδάσκει ιστορία στο πανεπιστήμιο του Μονάχου και είναι ο πατέρας του γερμανικού volkskunde, το οποίο σε αντίθεση με το folklore, επικεντρώνει την επιστημονική μελέτη στη σύγχρονη διάσταση της. Τα επιβιώματα στην Γερμανία αντιμετωπίζονται στον παρόντα χρόνο και τόπο ως ζωντανές μαρτυρίες πολιτιστικών πρακτικών, που χρειάζονται οι επιστήμονες στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, για να αποκωδικοποιήσουν την συλλογική προσωπικότητα του γερμανικού λαού. (Αυδίκος, 2009: 50).

Το ιστορικό πλαίσιο που εμφανίστηκε το volkskunde είναι:

Η δημοσίευση του μανιφέστου του κομμουνιστικού κόμματος, καθώς και το έργο του K. Marx. Το κεφάλαιο.

Η παρισινή κομμούνα του 1848.

Η ήττα των Γερμανών στην Ιένα από τον Ναπολέοντα. (Αυδίκος, 2009: 51).

Ο Riehl ως κοινωνικός επιστήμονας, βρίσκονταν στον στενό κύκλο του βαυαρού βασιλιά Μαξιμιλιανού Β’, έχοντας τα ανωτέρω εν γνώση του, ήταν της άποψης ότι η γερμανική λαογραφία πρέπει να αναλάβει το καθήκον της ενίσχυσης της διαφοράς, τόσο σε σχέση με λαούς άλλους μη γερμανικούς, όσο και με αναφορά στον εσωτερικό «άλλο», δηλαδή την τάξη των εργατών, που την πίστευε ως επικίνδυνη και φορέα μιας ισοπεδωτικής ιδεολογίας, που έθετε σε κίνδυνο το καθεστώς.

Η λαογραφία λοιπόν θεωρήθηκε απαραίτητη εκείνη περίοδο, για να χρησιμεύσει στην δημιουργία μιας εθνικής συνείδησης, η οποία θα αποτελούσε τροχοπέδη στην ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης από την εργατική τάξη. Δημιούργησε λοιπόν ο Riehl την γερμανική λαογραφία ως μια ταξική εφαρμοσμένη επιστήμη και την έθεσε στην υπηρεσία του κράτους. (Αυδίκος, 2009: 52).

Οι ιστορικές συνθήκες της λαογραφίας στην Ελλάδα

Όταν ένας ο λαός ζει με ομαδικούς τρόπους ζωής, τηρώντας παραδόσεις ήθη και έθιμα, μπορούμε να ανακαλύψουμε τα λαογραφικά θέματα του σε διάφορες πηγές. Ακόμα κι όταν δεν υπήρχε καν ως ιδέα η λαογραφική επιστήμη στην Ελλάδα, όπως ήταν η εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας (Κυριακίδου – Νέστορος, 1997: 17). Στην προεπαναστατική Ελλάδα προϋπήρχε μια υποτυπώδης καταγραφή λαογραφικού υλικού που πιστεύω ότι δεν είχε γίνει καθόλου τυχαία. Ήταν αρκετά εκείνα τα φωτεινά μυαλά που συνέλεξαν και κατέγραψαν τους λαϊκούς θρύλους που είχαν σχέση είτε με την κατάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως, είτε με παροιμίες, τραγούδια (Λουκάτος, 1992: 46-49), η με ταξιδιωτικές εντυπώσεις που περιλαμβάνουν περιγραφές της λαϊκής ζωής. Όλα αυτά μας έδωσαν μια πρώτη μαγιά της λαογραφίας.

Στην χώρα μας άργησαν να εμφανιστούν δημοσιευμένα έργα με λαογραφικά θέματα, οι λόγιοι όμως των νησιών του Ιονίου, υπήρξαν πρωτοπόροι σε αυτό τον τομέα και έδειξαν νωρίς το ενδιαφέρον τους για την λαϊκή παράδοση. Ο Ανδρέας  Μουστοξύδης, θεωρείται ως ο πρώτος που διακήρυξε την ανάγκη για λαογραφικές μελέτες στην Ελλάδα κάτι που πραγματοποιήθηκε πολύ αργότερα.

Το ελληνικό έθνος ως έννοια αναπτύσσεται στα τέλη 18ου αιώνα, αρχές του 19ου, τη στιγμή δηλαδή της ακμής του ελληνικού διαφωτισμού και όταν ήδη στην Ευρώπη είχε αρχίσει το ρομαντικό κίνημα.

Ο Michael Herzfeld εξηγεί με βάση την τότε ιστορική συγκυρία, το πόσο αναγκαία ήταν η στροφή προς τις ρίζες του ελληνικού έθνους και για ποιους λόγους το πρόβλημα εμείς και οι αρχαίοι παρέμενε πάντοτε βασανιστικό. Η Ελλάδα είχε ανάγκη την υποστήριξη των Ευρωπαίων, τόσο για την απελευθέρωσή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όσο και για την καθιέρωση και σταθεροποίηση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους στα πρώτα χρόνια της απελευθέρωσης.

Οι Ευρωπαίοι είχαν μια εξωραϊσμένη και εξευγενισμένη εικόνα της Ελλάδας, που ήταν βασισμένη

στα πρότυπα της κλασικής αρχαιότητας. Την ίδια όμως στιγμή, οι αγράμματοι αγρότες που αποτελούσαν τον ελληνικό λαό, ήταν το άκρως αντίθετο. Έπρεπε οπωσδήποτε οι Έλληνες λόγιοι να αποκαταστήσουν την εικόνα των νεοελλήνων στα μάτια των Ευρωπαίων. «…Τι θα έκαναν, γενικότερα, οι Έλληνες με όλα τα πολιτισμικά γνωρίσματα τα οποία, αν και οικείο μέρος της ζωής τους, θεωρούνταν τόσο από τους ηγέτες τους όσο και από τους ξένους «βάρβαρα» και «ανατολίτικα», και επομένως ολότελα αντίθετα με τα ελληνικά; (…) Η μελέτη της λαϊκής παράδοσης έδινε την πιο περιεκτική απάντηση…» (Herzfeld, 2002: 24-25). Η λαογραφία ανέλαβε το δύσκολο έργο της ανάπτυξης εθνικής συνείδησης, καθώς και της απόδειξης ότι οι νεοέλληνες, πάρα τις μικρο αλλοιώσεις που παρατηρούνταν από την μακραίωνη Οθωμανική κατάκτηση, ότι εξακολουθούν να είναι γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων. Την προς τα έξωθεν καλή μαρτυρία ανέλαβαν οι διανοούμενοι του τόπου με την μελέτη της λαϊκής παράδοσης, δειλά στο ξεκίνημα, αλλά με αυξημένη αυτοπεποίθηση αργότερα.

Οι Έλληνες λαογράφοι οργάνωσαν την προσπάθεια τους, που ήταν εκείνη της πολιτιστικής συνέχειας και μπορούμε να πούμε ότι είχε διπλό σκοπό. Από την μια να πετύχουν το ξύπνημα όσο το δυνατόν περισσότερο της εθνικής συνείδησης του λαού και από την άλλη, να γίνει κατορθωτό να κερδίσουν την θετική στάση των Ευρωπαίων (Herzfeld, 2002: 25), μια και πλέον στο νέο αναδυόμενο εθνικό κράτος, θα τεκμηριώνονταν η ιστορική του συνέχεια πάνω σε ένα ασφαλές υπόβαθρο. (Herzfeld, 2002: 26).Επιφανειακά οι Έλληνες δεν είχαν διαφορές από τα άλλα ευρωπαϊκά έθνη στην γέννηση τους, τα οποία αναζητούσαν στην λαϊκή παράδοση αποδείξεις του συλλογικού τους χαρακτήρα. Ας πάρουμε ως παράδειγμα τους Φινλανδούς οι οποίοι αντέτασσαν τον «ευρωπαϊκό τους πολιτισμό» στην «ανατολική βαρβαρότητα» των Ρώσων, όπως ακριβώς οι Έλληνες με τους Τούρκους. Έλληνες και Φινλανδοί, χρησιμοποίησαν την λαϊκή τους παράδοση για να σφραγίσουν εθνική και πολιτιστική ένταξη στην Ευρώπη, με μια διαφορά, από την στιγμή που δεν μιλούσαν μια ινδοευρωπαϊκή γλώσσα (Φινλανδοί), δεν ήταν δυνατόν να ισχυριστούν πως είχαν «δημιουργήσει» τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, σε αντίθεση με τούς Έλληνες και άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. (Herzfeld, 2002: 33).Η ελληνική λαογραφία μπορούμε να πούμε ότι σε γενικές γραμμές  ακολούθησε τα στερεότυπα της γερμανικής, όμως η ιστορική συγκυρία, της προσέδωσε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. (Κυριακίδου – Νέστορος, 1997: 24).

Η Ελληνική λαογραφία, ως επιστήμη

Γιατί όμως λαογραφία και όχι κάτι άλλο; Φαινομενικά, η επιστήμη αυτή  αναφέρεται στην μελέτη του έθνους, ένας όρος όμως όπως η εθνογραφία δεν υπήρξε δημοφιλής στην Ελλάδα. Η λέξη όμως λαός, διαφέρει από το «έθνος» ως κληρονόμος του κλασικού παρελθόντος. Για να δικαιολογηθεί η ίδρυση του νέου κράτους με τους όρους του ιδεολογικού φιλελληνισμού, ήταν απαραίτητο να δειχθεί πως έθνος και λαός ήταν ένα. Στον όρο λαός όμως δεν περιλαμβανόταν η μορφωμένη ελίτ, άρα θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να ξεχωρίσουν, και παράλληλα να αποδειχθεί ότι ο κοινός λαός άνηκε όντος στο ελληνικό έθνος, αυτό έγινε κατορθωτό με την αυτόνομη επιστήμη της λαογραφίας (Herzfeld, 2002: 37) η οποία ήταν στρατευμένη πολιτικά σε αυτό τον σκοπό από την γέννηση της.

Η ελληνική λαογραφία, καθιερώνεται ως επιστήμη το 1909 από το Νικόλαο Πολίτη ο οποίος την χαρακτηρίζει ως εθνική επιστήμη, η οποία σκοπό έχει την ανακάλυψη του εθνικού χαρακτήρα αλλά και την επισήμανση των όποιων ξένων επιρροών. (Αυδίκος, 2009: 69). Παράλληλα υποδεικνύει ως έργο της την διήθηση των πολιτισμικών δεδομένων, έτσι ώστε να υπάρξει διαχωρισμός των ξένων επιρροών από τα γηγενή. Είναι προφανές ότι η αναζήτηση της ιστορικής συνέχειας, επιβάλλει να εστιαστεί σε εκείνα τα πολιτισμικά φαινόμενα, που είναι δυνατόν να αναχθούν στην πρώτη φάση του ελληνικού πολιτισμού.

Όλα τα ανωτέρω εντάσσουν την ελληνική λαογραφία ως εθνική επιστήμη, η οποία μαζί με την ιστορία και την αρχαιολογία, συγκροτεί το ιδεολογικό οπλοστάσιο που αιτιολογεί την ύπαρξη επιβίωση και επέκταση του έθνους.

Η λαογραφία ταυτίζεται απόλυτα με τους εθνικούς στόχους και υπηρετεί την Μεγάλη Ιδέα. Θεωρώ ότι θα ήταν ιστορικά άτοπο αν υπηρετούσε κάτι το διαφορετικό, μια και είναι γέννημα του ρομαντισμού και του εθνικού κράτους, που στα πρώτα του βήματα νιώθει ήδη τους πρώτους τριγμούς από τις απόψεις του αυστριακού καθηγητή Kojak Phillipp Falmmerayer, που στην θεωρία του σχετικά με την φυλετική καταγωγή των νεοελλήνων, στα βιβλία του «Ιστορία της χερσονήσου της Πελοποννήσου κατά τους Μεσαιωνικούς Χρόνους» και «περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων» που γράφτηκαν την δεκαετία του 1830, σημειώνει ότι «ουδέ σταγών αίματος ελληνικού ρέει εις τας φλέβας των σημερινών Ελλήνων» (Αυδίκος, 2009: 61) και στα οποία διατυπώνει την άποψη ότι οι σύγχρονοι Έλληνες δεν κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες, άλλα Σλάβους και Αλβανούς, που εισέβαλαν στην Ελλάδα και εξαπλώθηκαν στον τόπο κατά τον ύστερο Μεσαίωνα και τους νεωτέρους χρόνους. (el.wikipedia.org).

Το βιβλίο του Falmmerayer στοίχειωσε την ελληνική επιστήμη και διαπότισε τη ζωή του νεοελληνικού κράτους, ενώ λειτούργησε ως πνευματική μέγγενη μην αφήνοντας χώρο ανάπτυξης άλλων προβληματισμών. Ακόμη και στα τέλη του 20ου αιώνα ο Σβορώνος αισθάνεται  την ανάγκη να αναφέρει το συγκεκριμένο γεγονός και να αντιπαρατεθεί στα λεγόμενα του Falmmerayer σημειώνοντας την δύναμη των ντόπιων να απορροφήσουν τα «ημιβάρβαρα και πολιτικά ανοργάνωτα ξένα στοιχεία που κατά καιρούς εισρέουν στις ελληνικές χώρες». (Αυδίκος, 2009: 61).  Ο Herzfeld σε σχόλιο του για το πλαίσιο που γέννησε την λαογραφία στην Ελλάδα λέει ότι: «η ανάπτυξη της λαογραφίας στην Ελλάδα μπορεί να κατανοηθεί μόνο μέσα στο πλαίσιο μιας ιδεολογίας προσανατολισμένης στο εξωτερικό, διαρκώς ευαίσθητης στα σχόλια και την κριτική των ξένων». Σαφώς και δεν γίνονταν διαφορετικά μια και οι οροί αναγνώρισης του εθνικού κράτους έμπαιναν από τις μεγάλες δυνάμεις. Ο Πολίτης γράφει σε ένα κείμενο του: «Εδραίον θεμέλιον της εθνικής συνειδήσεως αποτελεί προ παντός η κοινότης των ηθών και εθίμων, των δοξασιών και των παραδόσεων (…) Η κοινότης των ηθών και των δοξασιών εκδηλούται περιτράνος παρά τω ελληνικώ λαό, διατηρουμένη εν αδιασπάστω συνέχεια από παλαιοτάτων χρόνων (…) Του Ελληνικού λαού οι κοινοί πόθοι και ελπίδες συγκεφαλαιούνται εις την λεγομένην μεγάλην ιδέαν, αποβλέπουσα εις την ολοσχερή απελευθέρωσιν και την πολιτική αποκατάστασιν του Ελληνικού έθνους». (Αυδίκος, 2009: 70). Βλέπουμε ότι η επιστήμη της ελληνικής λαογραφίας διαμορφώνεται ξεκάθαρα μέσα στο πνεύμα του ρομαντισμού και αναγορεύεται σε εθνική επιστήμη, ενώ οι απόψεις του ιδρυτού της είναι παρόμοιες με αυτές των Γερμανών συνάδελφών του. Ο Μερακλής όμως πρεσβεύει ότι έχει υπέρ του δεόντως εκτιμηθεί αυτή η διάσταση. Έτσι είναι η λαογραφία γίνεται η μόνη επιστήμη που επικρίθηκε για αυτό της τον ρόλο. Ο Σηφάκης όμως βάζει τα πράγματα στην θέση τους.

Σκοπός του ερευνητή δεν είναι να στοχοποιήσει κλάδους της επιστήμης. Στόχος του είναι η κατανόηση πολιτισμού και κοινωνίας μέσα στο ιστορικό τους περιβάλλον. Το αντίθετο υποκρύπτει επιστημονικούς και επαγγελματικούς διαγκωνισμούς. (Αυδίκος, 2009: 72).   Ο Πολίτης πάλι είναι ένας διανοούμενος που παράγει γνώση, την οποία βάζει στην υπηρεσία του εθνικού κράτους και της ανθρωπότητας. Αυτή η διάσταση εξακολουθεί να υπάρχει στην λαογραφία μέχρι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Ο Κυριακίδης διαφοροποιεί το περιεχόμενο του όρου «εθνικός» μεταγενέστερα από τον Πολίτη και εφόσον έχουν σταθεροποιηθεί τα σύνορα και η μεγάλη ιδέα είναι πλέον παρελθόν. Προβάλει ένα νέο νόημα στο χαρακτηρισμό της λαογραφίας ως εθνικής επιστήμης, την οποία άνετα μπορούμε να αντικαταστήσουμε με τον όρο ελλαδοκεντρική. Η «εθνική επιστήμη» του Κυριακίδη παραπέμπει στο ερευνητικό έργο της λαογραφίας, δηλαδή στο να κατανοήσει την ψυχοσύνθεση του ελληνικού λαού, έτσι ώστε να μπορέσει να πετύχει την διαπαιδαγώγησή του.

Η Ελληνική λαογραφία στον 21ο αιώνα Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και ο Μέγας, ο πρώτος καθηγητής λαογραφίας στο αθηναίικο πανεπιστήμιο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος βάζει ως πρώτο καθήκον της λαογραφίας «την γνώσιν της λαϊκής ψυχής», που εξειδικεύεται ως «αυτεπίγνωση της εθνότητάς», η άποψη του αυτή είναι ευθεία σύνδεση με τον Riehl ιδρυτή του volkskunde. (Αυδίκος, 2009: 72).     Η λαογραφία στην χώρα μας με το κλείσιμο του 20ου αιώνα συμπλήρωσε περίπου μια εκατονταετία ζωής. Μέσα σε αυτόν τον αιώνα ξεκίνησε ως μια στρατευμένη λαογραφία, που αυτό που την απασχολούσε και την ενδιέφερε, ήταν η χωρική συνέχεια, και η ενότητα στον χώρο.(Νιτσιάκος, 2008: 195). Ο χώρος όπως και ο χρόνος, ήταν εθνικός χώρος ενιαίος και ομοιογενής, αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε άλλη μικρή ή μεγάλη τοπική ενότητα υποτασσόταν στη μεγάλη, την εθνική. Οι επιμέρους ενότητες αποκτούσαν νόημα μόνο ως υποσύνολα του ενιαίου εθνικού χώρου. Η διάσταση της τοπικότητας δεν προέκυπτε πάρα μόνο ως επιβεβαίωση της ταύτισης της με την χωρική ολότητα του έθνους. Έτσι το τοπικό χρησιμοποιήθηκε ως μηχανισμός ενσωμάτωσης και συχνά επίσης, ως μηχανισμός που ακύρωνε την ετερότητα. Η χρησιμοποίηση όμως της επίσημης λαογραφίας με αυτό το σκεπτικό απέναντι στην τοπικότητα, ξενίζει όσους γνωρίζουν την παράδοση της προ επιστημονικής λαογραφίας, όταν η εντοπιότητα κατείχε σημαντική θέση. Οι παραδοσιακές κοινωνίες βρίσκονται κατά βάση σε σύνολα μικρής κλίμακας και ο παραδοσιακός τους πολιτισμός πρέπει να μελετάται σε αυτό το πλαίσιο, σε σχέση βεβαία με το σύνολο, μια και πότε οι νησίδες αυτές του πολιτισμού δεν υπήρξαν απομονωμένες.(Νιτσιάκος, 2008: 197). Η λαογραφία λόγο του ότι ξεκίνησε με εθνικό προσανατολισμό δόθηκε από κάποιους ο όρος «ιδιοτελή επιστήμη». Μεταπολεμικά όμως οι λαογράφοι αναθεωρούν τον προσανατολισμό τους και προβαίνουν σε αναθεώρηση, έτσι εγκαταλείπεται σταδιακά ο εθνικός προσανατολισμός, όσο και ο φιλολογικός, και επιζητούν πλέον για την λαογραφία έναν κοινωνικό-ιστορικό προσανατολισμό. Σήμερα η ελληνική λαογραφία προσανατολίζεται προς τις ευρύτερες ανθρωπιστικές σπουδές, ξεφεύγει από τη όρια της αυστηρά εθνικής επιστήμης και ανοίγει τον διάλογο με την σύγχρονη κοινωνική επιστήμη και την ανθρωπολογία. Αναθεωρεί και αναδιαμορφώνει τη σχέση της με την ιστορία και παράλληλα σέβεται και τιμά το παρελθόν της. (Νιτσιάκος, 2008: 198 -199).

Βιβλιογραφικές πηγές

• Michael Herzfeld. «ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ, Λαογραφία, Ιδεολογία και η Διαμόρφωση της Σύγχρονης Ελλάδας». Εκδόσεις, Αλεξάνδρεια. Αθήνα: 2002.
• Βασίλης Νιτσιάκος, «ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ, Μια κριτική εισαγωγή στη λαογραφία».Εκδόσεις, Κριτική Επιστημονική Βιβλιοθήκη. Αθήνα: 2008.
• Ευάγγελος Γρ. Αυδίκος. «ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΤΟΥ ΛΑΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, Λαογραφίες, λαϊκοί πολιτισμοί, ταυτότητες». Εκδόσεις, Κριτική Επιστημονική Βιβλιοθήκη. Αθήνα: 2009.
• Κυριακίδου – Νέστορος Α. «Η θεωρία της ελληνικής λαογραφίας. Κριτική ανάλυση», Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, Δ έκδοση. Αθήνα: 1997.
• Λουκάτος Σ. Δημήτρης. «ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ». Εκδόσεις, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. Αθήνα: 1992.

The post Το ιστορικό υπόβαθρο της λαογραφίας στην Ελλάδα. appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

(δημοσιευθέν στις 18-10-2020 στην Καθημερινή)

Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και διδάσκει την φοιτητιώσα νεολαία μας.  Θα περίμενε κανείς από έναν Ακαδημαϊκό, ιδίως στην παρούσα χρονική περίοδο που οι Τούρκοι αλυχτούν στην «αυλή» μας, να αναδείξει τις αρετές του γένους μας και την ιστορία του σε μια προσπάθεια ανάταξης και αναζωογόνησης του εθνικού φρονήματος. Φευ, στο άρθρο του με τίτλο  «Ο Πέλκας στη Φενέρμπαχτσε» που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή  μας υπέδειξε να κάνουμε το ακριβώς αντίθετο. Τι εισηγείται με εθνικά ανοίκειο τρόπο, όμως, ο φίλτατος κατά τα άλλα, κύριος Καθηγητής;

Με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στα ελληνοτουρκικά, μας κάνει την εξής παρατήρηση: «Ας έρθει να περπατήσει κάποιος στην έρημη πλέον από Τούρκους τουρίστες Θεσσαλονίκη, όπου μέχρι πρότινος χιλιάδες εκδρομείς έρχονταν να επισκεφθούν το σπίτι του Κεμάλ…», και αναρωτιέται αν αυτό αρέσει στους Έλληνες καταστηματάρχες. Όμως, καμμία αναφορά δεν γίνεται για τις επιπτώσεις στην «άλλη πλευρά», όπως για παράδειγμα στην Κωνσταντινούπολη, στην Ανδριανούπολη κι αλλού, των οποίων η αγορά έχει κι αυτή «στερέψει» από τους Έλληνες, και δεν αναρωτιέται για τις αντίστοιχες αντιδράσεις των εκεί Τούρκων καταστηματαρχών. Τυχαιότης ή σκοπιμότης;

Προσπαθεί να μας δημιουργήσει το αίσθημα του φόβου απέναντι σε «μια χώρα 85 εκατομμυρίων ανθρώπων, που σε τριάντα χρόνια θα πλησιάζει τα 100 εκατομμύρια…». Φανταζόμαστε ότι μάλλον θα του έχει εκφύγει της προσοχής ότι οι πρόγονοί μας που επαναστάτησαν το 1821 γνώριζαν ότι είχαν απέναντί τους μια ολόκληρη Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά δεν δείλιασαν. Και μάλιστα το αίμα εκείνων είναι η αιτία να αναπτύσσει σήμερα ο φίλτατος ως άνω Καθηγητής ελευθερόστομα και με ακαδημαϊκή «ένδυση»  τις απόψεις του. Πέραν τούτου, μάλλον του έχει επίσης διαφύγει ότι στα 85 εκατομμύρια της γείτονος χώρας περιλαμβάνονται Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι, Κούρδοι και άλλες μικρότερες εθνοτικές ομάδες. Τυχαιότης ή σκοπιμότης;

`Ο εκφοβισμός μας «οφείλει» κατά την άποψή του να ενταθεί έτι περαιτέρω μιας και οι Δυτικοί αντιμετωπίζουν την Τουρκία «ως μια σοβαρή δύναμη και μεγάλη αγορά». Μα είναι ιστορικό γεγονός ότι οι Έλληνες δεν υπήρξαμε ποτέ ένα πολυπληθές έθνος, όπως λόγου χάρη η Ινδία, παρά ταύτα όμως μεγαλουργήσαμε, όπως και προκόβουμε σε όποια χώρα βρεθούμε.  Είναι αληθές ότι η  Τουρκία απορροφά μεγάλο μερίδιο της Ευρωπαϊκής αγοράς και για αυτό μερικές ευρωπαϊκές χώρες (όνομα και μη χωριό, που λέει και θυμόσοφος λαός μας) δεν θέλουν να της «χαλάνε χατίρια». Και εμείς τώρα, κατά την άποψη του ανωτέρω, θα πρέπει να υποκύψουμε για να μην «έχουμε εθνική στρατηγική το ψυχόδραμα»  και να μην «τσακωνόμαστε διαρκώς για βραχονησίδες και για μερικά χιλιόμετρα βυθού». Δεν αναρωτήθηκε, όμως, ποια θα είναι η επόμενη εις βάρος μας διεκδίκηση της γείτονος χώρας, αν υποθέσουμε ότι ενστερνιζόμαστε την άποψή του. Τυχαιότης ή σκοπιμότης;

Προσέτι, μας προτείνει ενθουσιωδώς την Φινλανδοποίηση της χώρας μας έναντι της Τουρκίας, η οποία, κατά τα συμπερασματικώς εννοούμενά του, θα έχει ευτυχή για εμάς κατάληξη, χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα μια αποπειρώμενη  εντελώς άστοχη σύγκριση  της πορείας της Φινλανδίας έναντι της ΕΣΣΔ στην  διάρκεια των χρόνων. Όμως, όσο υπήρχε η ΕΣΣΔ ως ο ένας εκ των δύο κυρίαρχων δυνάμεων του πλανήτη, η Φινλανδία ήταν «δορυφόρος» και υποτελής στην ισχυρή αυτή υπερδύναμη με ότι αυτό συνεπάγεται, γεγονός το οποίο αποσιωπάται. Άλλωστε, η προκοπή της Φινλανδίας τις τελευταίες δεκαετίες έγκειται  ακριβώς στο γεγονός της πτώσης της ΕΣΣΔ και της ακολουθούμενης απεξάρτησης της, εν ολίγοις η δημοκρατία και η ποιότητα ζωής επήλθε όταν έγινε η «αποφινλανδοποίηση». Παρά ταύτα, ο κύριος Καθηγητής μας προτείνει  να γίνουμε εθελόδουλοι στα πλαίσια της «καλής γειτονίας», να δηλώσουμε υποταγή στον Σουλτάνο και να την πούμε «ειρήνη» και παράλληλα να αποποιηθούμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα ονομάζοντάς τα «συνεταιρισμός για την ειρήνη». Μάλιστα, η «κορωνίδα» των επιχειρημάτων του ήταν  ότι «…η υπερηφάνεια των εθνών βρίσκεται στην ποιότητα ζωής, στους θεσμούς, στο κράτος δικαίου, στις ελευθερίες των πολιτών· όχι στους στόλους και τις στολές. Η φτώχεια φέρνει την εθνική ταπείνωση όχι η οικονομική συνεργασία…». Δεν μας εξήγησε, όμως, πόσο συμβατό είναι να είσαι ταυτόχρονα υποτελής και ελεύθερος, πως συμβαδίζει η έννοια του δικαίου και της δημοκρατίας με την «δορυφοροποίηση» και την εθελοδουλία και πως ο ενδοτισμός και η υποταγή προάγουν ποιότητα ζωής, υγιείς θεσμούς μα κυρίως εθνική περηφάνεια.  Τυχαιότης ή σκοπιμότης;

Ένα είναι σίγουρο: ότι ο φίλτατος ανωτέρω επιλέγει να αγνοεί την έννοια και την ουσία της εθνικής αξιοπρέπειας, η οποία εδράζεται στην ιστορία, στην πιστή του δίκαιου, στους αγώνες ενός έθνους για ελευθερία, στην δημοκρατία και στην με όποιο κόστος ανεξαρτησία, όπως έμπρακτα μας «δίδαξαν» οι πρόγονοί μας και η βαριά ιστορία που κουβαλάμε ως έθνος. Κι είναι αυτή η κληρονομιά που μας «οδηγεί» τα χιλιάδες χρόνια που υπάρχουμε  και αποτελεί για εμάς την ασφαλή πυξίδα στο διάβα του χωροχρόνου.

Κι αυτό κύριε Καθηγητά, όχι… δεν είναι εθνική τυχαιότης…

The post Τυχαιότης ή σκοπιμότης; appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Η περίπτωση Ίμβρου και Τενέδου

Μετά την μικρασιατική καταστροφή  οι χώρες που είχαν συνυπογράψει την Συνθήκη των Σεβρών πλέον της Ρωσίας κλήθηκαν να επανεξετάσουν σε επίπεδο διεθνούς συμφωνίας  το νέο status quo  που είχε προκύψει. Η συνεδρίαση για την συμφωνία ξεκίνησε στις 22-10-1922 και μετά από 7,5 «θυελλώδεις» μήνες κατέληξε στην υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης (24-7-1923). Παρότι τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος είχαν απελευθερωθεί από τον ελληνικό στρατό ήδη από το 1912,  η Ελλάδα υποχρεώθηκε να πληρώσει σε είδος (ελλείψει χρημάτων)  και αναγκάστηκε να τα παραχωρήσει στην Τουρκία με ταυτόχρονη όμως αναγνώριση της αυτοδιοίκησής τους από τους Έλληνες που ήταν τότε περίπου το 90% του πληθυσμού των κατοίκων. Το άρθρο 14 της Συνθήκης προβλέπει επί λέξει τα εξής:

«Αι νήσοι Ίμβρος και Τένεδος, παραμένουσαι υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν, θα απολαύουν ειδικής διοικητικής οργανώσεως, αποτελουμένης υπό τοπικών στοιχείων και παρεχούσης πάσαν εγγύησιν εις τον αυτόχθονα μη μουσουλμανικόν πληθυσμόν όσον αφορά την τοπικήν αυτοδιοίκησιν και την προστασίαν των ατόμων και των αγαθών. Η τήρησις της τάξεως θα διασφαλίζεται υπό αστυνομίας στρατολογουμένης εκ του αυτόχθονος πληθυσμού, μερίμνη της ως άνω προβλεπομένης τοπικής διοικήσεως και υπό τας διαταγάς αυτής τιθεμένης.»

Το παραπάνω αυτοδιοίκητο συνοδευόταν από προστατευτικές διατάξεις για τις πάσης φύσεως μειονότητες (εθνικές, θρησκευτικές κλπ) οι οποίες επιβλήθηκαν  στην Τουρκία, καθότι είχαν ήδη προηγηθεί οι γενοκτονίες των Αρμενίων από το 1894 επί της διοικήσεως του επονομαζόμενου και «κόκκινου Σουλτάνου» , Αβδούλ Χαμίτ Β΄, και ολίγον μετά  των Ελλήνων της Μικρασίας και των Ασσυρίων.

Οι διατάξεις αυτές που αφορούν κυρίως στα άρθρα 38 έως και 44 ήταν «ειδυλλιακές» για τις μειονότητες και προέβλεπαν προστασία ζωής και  ελευθερίας, κυκλοφορίας και μεταναστεύσεως, ανεξιθρησκείας, «…απόλαυσιν των αστικών και πολιτικών δικαιωμάτων και ιδία την παραδοχήν εις τας δημοσίας θέσεις, αξιώματα και τιμάς ή την εξάσκησιν των διαφόρων επαγγελμάτων και βιομηχανιών. Ουδείς περιορισμός θέλει επιβληθή κατά της ελευθέρας χρήσεως παρά παντός τούρκου υπηκόου οιασδήποτε γλώσσης, είτε εν ταις ιδιωτικαίς ή εμπορικαίς σχέσεις, είτε ως προς την θρησκείαν τον τύπον και πάσης φύσεως δημοσιεύματα, είτε εν ταις δημοσίαις συναθροίσεσιν . Παρά την ύπαρξιν της επισήμου γλώσσης θα παρέχωνται αι προσήκουσαι ευκολίαι εις τους τούρκους υπηκόους, τους λαλούντες γλώσσαν άλλην ή την τουρκικήν δια την προφορικήν χρήσιν της γλώσσης, αυτών ενώπιων των δικαστηρίων ανευ διακρίσεων» (άρθρο 39).

Όμως, η ιδεατή αυτή αποτύπωση δικαιωμάτων έμεινε «στα χαρτιά». Το Κεμαλικό καθεστώς, ακολουθώντας πιστά τον οθωμανικό προγραμματισμό γενοκτονίας και εξολόθρευσης των μειονοτήτων, λειτουργώντας συστηματικά και προγραμματισμένα αλλά πιο «έξυπνα», ξεκίνησε την απολύτως αντίθετη πολιτική. Ενδεικτικά  απαγόρευσε στους Έλληνες να ασκούν τουλάχιστον 30 επαγγέλματα, να ομιλούν την ελληνική γλώσσα, να τελούν θρησκευτικό γάμο, επέβαλε δυσβάσταχτους φόρους που αν δεν πληρώνονταν  σε 15 ημέρες κατέληγαν σε δήμευση περιουσίας  και καταναγκαστικά έργα του δύστυχου οφειλέτη, επέβαλε αιφνίδιες απελάσεις και συνακόλουθες δημεύσεις περιουσιών, ενώ συστηματικά προσπάθησε να «καταργήσει»  το Πατριαρχείο με τον οικονομικό «στραγγαλισμό» του και την προσπάθεια ελέγχου του, παράλληλα δημεύοντας και καταστρέφοντας εκκλησίες, μητροπόλεις, μοναστήρια, νεκροταφεία με ταυτόχρονη σύληση τάφων. Κι όλα αυτά που αναφέρω είναι μόνον ενδεικτικά των όσων συνέβησαν από τότε μέχρι σήμερα για τα οποία θα επανέλθω ειδικότερα. Η δική μας «νύχτα των κρυστάλλων» την (6^η με 7η Σεπτεμβρίου 1955)  εις βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και της βαρβαρότητας που υπέστησαν υπό το βλέμμα της απαθούς τουρκικής αστυνομίας (λόγου χάρη 2000 περίπου Ελληνίδες βιάστηκαν εκ των οποίων 200  καταγγέλθηκαν επισήμως) δείχνουν το κλίμα της τρομοκρατίας αλλά και την διαρκή τουρκική πολιτική βούληση.

Σε αυτό το ζοφερό κλίμα «ταλανίστηκαν» και η Ίμβρος και η Τένεδος κατά παράβαση των ρητών διατάξεων της Συνθήκης της Λωζάννης. Τα καταγεγραμμένα γεγονότα που αναφέρω είναι μόνον ενδεικτικά, εντασσόμενα στο «πογκρόμ» εις βάρος των Ελλήνων και εν γένει των χριστιανικών πληθυσμών.

Χαρακτηριστικά, αµέσως, µετά την εγκατάσταση, στις 4 Οκτωβρίου 1923, των Τουρκικών αρχών  αγνοήθηκε τελείως η ειδική αυτοδιοίκηση που έπρεπε να υπάρχει στα δύο νησιά, τα οποία τους προσφέρθηκαν χαριστικά µε πρωτοβουλία της Μ. Βρετανίας. ∆ιόρισαν χωρίς καθυστέρηση Τούρκο διοικητή και έστειλαν αµέσως στην δικαιοσύνη, στα τελωνεία, στην αστυνομία και στις λιμενικές αρχές Τούρκους αξιωματικούς, απολύοντας όλους τους αιρετούς τοπικούς λειτουργούς. Αποκεφάλισαν την ηγεσία των χριστιανών χαρακτηρίζοντας ανεπιθύμητα 1.500 άτομα από την Ίμβρο και 64 προκρίτους από την Τένεδο που είχαν καταφύγει προσωρινά σε ασφαλέστερους τόπους. Η ακίνητη περιουσία όλων κατασχέθηκε.

Με τον Νόµο 1151 που ψηφίστηκε από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση στις 25 Ιουνίου 1927, καταργήθηκε ουσιαστικά και επίσημα το καθεστώς αυτοδιοίκησης των νησιών, έκλεισε µε διάφορες προφάσεις το Ελληνικό Σχολαρχείο, απαγορεύτηκε η διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας και οι χριστιανοί τέθηκαν υπό διωγμό µέχρι την πλήρη εξολόθρευσή τους. Ο νόμος αυτός αναστέλλεται το 1951 και επανέρχεται το 1960 εφαρμοζόμενος πιο βίαια.

Το 1943 οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν και εκτόπισαν στην Προύσα τον μητροπολίτη  Ίμβρου Ιάκωβο, ενώ δήμευσαν τις περιουσίες των ιερών Μονών Μεγίστης Λαύρας και Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους στην Ίμβρο, παραχωρώντας τες σε εποίκους, οι οποίοι κατέστρεψαν αμέσως τις εκκλησίες και τα κτίρια των μονών. Ο δε δήμαρχος της Ίμβρου και τρεις κοινοτάρχες που διαμαρτυρήθηκαν συνελήφθησαν και εκτοπίσθηκαν στην Μικρά Ασία.

Στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955  ο ελληνισμός των νησιών βιώνει αντίστοιχες των Κωνσταντινοπουλιτών πράξεις βαρβαρότητας.

Το 1964 εφαρμόστηκε το περιβόητο eritme programi, δηλαδή το πρόγραμμα διάλυσης και τουρκοποίησής τους. Σημειώνουμε ότι στην Ίμβρο κατοικούσαν  τότε 7.000 κάτοικοι εκ των οποίων 200 Τούρκοι δημόσιοι υπάλληλοι. ∆ηµεύτηκαν τα ακίνητα των Ελληνικών σχολείων στα οποία αφαιρέθηκε επί τη βάσει του νόμου 502/1964 η άδεια λειτουργίας (έξι δημοτικά σχολεία και το γυμνάσιο της Ίμβρου, όπως και το δημοτικό σχολείο της Τενέδου) και έκλεισαν αµέσως. Το ίδιο έτος με τον νόμο 6830 «περί Απαλλοτριώσεων» «υφαρπάχτηκαν» οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις των νησιών (περί το 90%) µε εξευτελιστικές αποζημιώσεις. Χαρακτηρίζονται μεγάλες εκτάσεις αναδασωτέες και κηρύσσονται απαγορευμένες για βοσκή. Απαγορεύτηκε η αλιεία ώστε να αφαιρεθεί µια σημαντική βιοποριστική δυνατότητα των κατοίκων. Εγκαταστάθηκαν στρατόπεδα χωροφυλακής και μεταφέρθηκαν έποικοι από τον Πόντο και την Βουλγαρία. Η περιοχή ανακηρύχτηκε “επιτηρούμενη ζώνη” και κάθε Έλληνας και ξένος επισκέπτης έπρεπε να εφοδιαστεί µε ειδική άδεια από τον Νοµάρχη ∆αρδανελίων. Μεταφέρθηκαν, λίγο αργότερα, ανοικτές φυλακές με 600 βαρυποινίτες για την κατατροµοκράτηση των κατοίκων στους οποίους η μοναδική οδός διαφυγής που υπήρχε ήταν η φυγή από τις πατρογονικές εστίες. Την ίδια χρονιά  βεβηλώνουν και τα τριακόσια εξωκκλήσια της Ίμβρου και τα καταστρέφουν

Το 1973 δολοφονείται ο Στέλιος Καβαλιέρος από “άγνωστους” στην Παναγία της Ιµβρου, τον δε επόµενο χρόνο ο ∆ήµαρχος Ιµβρου µαζί µε 20 επιφανείς νησιώτες φυλακίστηκαν στα ∆αρδανέλια. Το βράδυ της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974, λεηλατήθηκε η παλαιά Μητρόπολη της Ιµβρου και βεβηλώθηκε το νεκροταφείο στο χωριό Κάστρο του νησιού. Το επόµενο καλοκαίρι βιάστηκε και δολοφονήθηκε από Τούρκο στρατιώτη η Στυλιανή Ζούνη, µητέρα δύο παιδιών, στο χωριό Αγιοι Θεόδωροι της Ιµβρου. Ακολούθως, την διετία 1975-1976 απαλλοτριώθηκαν και άλλα κτήµατα, από τα λίγα που είχαν αποµείνει στους χριστιανούς κατοίκους, µε εξευτελιστικές, όπως πάντα τιµές.

Ακολούθησαν την δεκαετία του 1980 νέες “ανεξιχνίαστες” δολοφονίες. Τον Ιούλιο του 1980 κατακρεουργήθηκε στο Σχοινούδι από δήθεν άγνωστους ο Γεώργιος Βιγλής. Το 1984 δολοφονήθηκαν στο µεν Σχοινούδι ο Ευστράτιος Στυλιανίδης, στην δε Παναγιά ο Νίκος Λαδάς. Λίγα χρόνια αργότερα στο χωριό Γλυκύ ο Ζαφείρης ∆εληκωνσταντής. Το 1984 η Τουρκική Κυβέρνηση για την πλήρη ολοκλήρωση του περίφημου «eritme programi», έσπευσε να δημεύσει και τα τελευταία 956 στρέμματα, απαγορεύοντας πλέον και την κτηνοτροφία και χαρακτηρίζοντας όσα βοσκοτόπια έμειναν είτε σαν δάση είτε σαν αναδασωτέες εκτάσεις και εθνικούς δρυµούς.

Όλα τα ανωτέρω ενδεικτικά αναφερθέντα αποτελούν ξεκάθαρη και ευθεία παραβίαση των άρθρων 14 και Πρωτοκόλλου VIII περί αµνηστίας, 37, 38, 39, 40 και 42 της Συνθήκης της Λωζάνης. Για την εφαρµογή των παραπάνω άρθρων υπάρχει η εγγύηση της Κοινωνίας των Εθνών που προβλέπει το άρθρο 44 της Συνθήκης της Λωζάνης.

Για όλα αυτά τα περιστατικά ποτέ μα ποτέ  και όλως τυχαίως δεν έχει συλληφθεί από την τουρκική αστυνομία κανείς “άγνωστος” γνωστός τους. Δυστυχώς δε από πλευράς της Ελλάδος  δεν υπήρξε μια συστηματική και στρατηγική αντιμετώπιση και διεκδίκηση απονομής δικαιοσύνης με σκοπό την διεθνή και διαρκή διαπόμπευση  της σταθερής τουρκικής πολιτικής για «εργαλειοποίηση» των αποτρόπαιων μεθόδων της, αλλά κυρίως την προστασία των χριστιανικών (ελληνικών ή μη) πληθυσμών.  Δεν υπήρξε λόγου χάρη καμία προσφυγή ενώπιον διεθνών οργανισμών, όπως το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που θα μπορούσαν να επιβάλουν μέτρα. Υπήρξαν μόνον χλιαρές αντιδράσεις μιας προσφυγής στην UNESCO στις 31 Αυγούστου 1964  που μας κάλεσε να λάβουμε «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης», μιας επιστολής διαμαρτυρίας προς το Συμβούλιο Ασφαλείας το 1965 για το κλείσιμο των σχολείων στην Ίμβρο και την Τένεδο που είχε ως αποτέλεσμα συστάσεις και μιας διαμαρτυρίας του Έλληνα αντιπροσώπου στα Ηνωμένα Έθνη τον Οκτώβριο του 1964 για την αρπαγή του δημοτικού σχολείου της Τενέδου και τη μετατροπή του σε στρατώνα. Βέβαια, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, κατανοούμε ότι το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Τουρκία είχε επιλέξει να είναι με την πλευρά της Δύσης, ήταν πάντοτε ένα πρόσκομμα για την επιβολή κυρώσεων. Όμως, η πραγματικότητα είναι ότι τελικά η γείτονα χώρα μέχρι σήμερα, εντελώς ανενόχλητη, ακολουθεί την πολιτική της, αφού η Ελλάδα με την απαθή συνολικά στάση της έδωσε όλα τα «περιθώρια».

Και είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε η ρήτρα της αμοιβαιότητας για την εφαρμογή της Συνθήκης δεν χρησιμοποιήθηκε για όσα ταραχοποιά στοιχεία προκαλούν διχόνοια και μίσος μεταξύ των μουσουλμάνων και των χριστιανών της Θράκης ή έχουν «σχισματικές» τάσεις. Φυσικά απέχει πόρρω από τον πολιτισμό και την παιδεία μας η χρήση των βάρβαρων και αποτρόπαιων μεθόδων που το πολιτικό καθεστώς της γείτονος χώρας μεταχειρίστηκε. Είναι, όμως, εξαιρετικά ενοχλητικό να σου «κουνούν το δάχτυλο» ο «νεο-οθωμανός» Ερντογάν και σύμπασα η όμοιας αντίληψης πολιτική ηγεσία της Τουρκίας (ακόμη και με άκρως απαξιωτικές και προσβλητικές εκφράσεις) για δήθεν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συνθηκών, υποκρινόμενοι το θύμα, ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις σκόπιμα και με στρεβλή ηττοπαθή πολιτική φρόντισαν να (απο)σιωπήσουν τις φρικαλεότητες που έχει μέχρι σήμερα ο ελληνισμός υποστεί.

Το παρόν συνιστά μια υπενθύμιση προς την Ελληνική Πολιτεία μέρους μόνον των ελληνικών διεκδικήσεων από την συστηματική μέχρι και σήμερα καταστρατήγηση της Συνθήκης της Λωζάννης, οι οποίες είναι απαράγραπτες και για τον επιπλέον λόγο ότι  εμπίπτουν αναμφίβολα στην έννοια του  «εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας».

Κάποια στιγμή, όμως, πρέπει να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο πριν καταστούμε ως έθνος «λήθη»!
Αικατερίνη Πουλάκη

The post Οι απαράγραπτες ελληνικές απαιτήσεις κατά της Τουρκίας appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).

Αναδημοσίευση

efsyn

Τζεμίλ Τουράν Μπαζιντί (Δημοσιογράφος-συγγραφέας)

The post Συνθήκη των Σεβρών: εκατό χρόνων εφιάλτης appeared first on ΠΥΞΙΔΑ – Ινστιτούτο Γεωπολιτικής, Εθνικής Συγκρότησης & Ανάπτυξης (Ι.Γ.Ε.ΣΥ.Α.).